"อย่าเพิ่งร้อนใจ ตามฉันมาก่อน เข้าบ้านก่อน ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ" พี่ใหญ่สวีเอ่ยพลางคว้าแขนสวีเหล่าซานเดินเข้าไปในบ้าน "เรื่องนี้เธออย่าเพิ่งเข้าไปยุ่ง"
"จะไม่ยุ่งได้ยังไง?"
สวีเหล่าซานถูกดึงจนเซ ร้องเท้าลื่นไถลบนพื้นหิมะ ตั้งหลักได้แล้วน้ำเสียงก็สูงขึ้นครึ่งเสียง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ฉันเป็นพ่อของนาง! นางเป็นสาวเป็นแส้ ไปค้างบ้านคนอื่นดึกดื่นไม่ยอมกลับ มันจะดีหรือ? ถ้าเรื่องลามปากไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหน?"
พี่ใหญ่สวีปิดประตูรั้วบ้าน หันกลับมาจ้องตาพี่น้อง
สายตานั้นทำเอาคำพูดครึ่งหลังของสวีเหล่าซานติดคอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"เธอรู้อะไรกัน!" พี่ใหญ่สวีลดเสียงต่ำลง พูดเตือนอย่างเคร่งขรึม "ฉันมีวิธีของฉัน เธอเข้าบ้านมาก่อน ฉันจะบอกให้"
สวีเหล่าซานถูกความน่าเกรงขามของพี่ใหญ่กดไว้ อ้าปากจะเถียงแต่ก็หมดความมั่นใจ
เขาจำใจเดินตามพี่ใหญ่เข้าไป บ่นพึมพำดังขึ้นเรื่อยๆ: "วิธีของพี่ไม่เคยสำเร็จ แถมยังถูกคนอื่นเอาเปรียบทุกรอบ