เงินมาอยู่ในมือแล้ว
เช็คสามร้อยล้านหยวนเก็บไว้ในกระเป๋า หนักอึ้งทีเดียว
ลู่เหวย์ยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตูใหญ่สีแดงเข้ม ล้วงกระเป๋าหลายครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเช็คยังอยู่ แล้วค่อยก้าวออกไป
ต่อไปก็คือการถอนเงินสดมาอัปเกรดห้วงมิติ แล้วไปรักษาเวยเวย
นี่คือเรื่องสำคัญที่สุด อย่างอื่นต้องรอทีหลัง
แต่การจะถอนเงินสดออกมาหนึ่งร้อยล้านหยวน ไม่ใช่แค่พูดปากเปล่าง่ายๆ
สมัยนี้ หนึ่งร้อยล้านหยวนมันคืออะไรน่ะหรือ?
ถ้าอยู่ในเมืองหลวง ซื้อได้ทั้งถนนเลยทีเดียว
ธนาคารจะมีเงินสดมากขนาดนั้นหรือเปล่าก็ไม่แน่ ถึงมี ก็ไม่ให้ใครถอนไปเฉยๆ หรอก
ลู่เหวย์นั่งรถไฟไปนครหมอตูก่อน
ในเมืองหลวง เขาไม่กล้าใช้ห้วงมิติหายตัวไปดื้อๆ คนที่จับตาดูเขามีมากเกินไป ไม่แน่ว่าตอนไหนอาจมีคนถามว่า "เสี่ยวลู่ไปไหน" ถ้าตอบไม่ได้ก็ยุ่ง
รถไฟสีเขียววิ่งกึกกักไปหนึ่งวันหนึ่งคืน เขากินข้าวกล่องบนรถไฟสองมื้อ นอนหลับไปหนึ่งตื่น ตอนเที่ยงวันรุ่งขึ้นก็มาถึงนครหมอตู
ออกจากสถานีรถไฟ เขาตรงไปที่ธนาคารนครหมอตูทันที
ด้านหน้าธนาคารไม่เล็กเลย เสาหินอ่อน กระจกประตูขัดเงาวับ
ลู่เหวย์ผลักประตูเข้าไป ในโถงใหญ่ปูพื้นหินขัด มีเคาน์เตอร์เรียงเป็นแถว หน้าช่องมีคนเข้าแถวประปราย
เขากวาดตามองแล้วเดินไปที่ช่องที่มีป้ายเขียนว่า "ธุรกิจนิติบุคคล" ล้วงเช็คจากกระเป๋ายื่นข้ามเคาน์เตอร์ไป
หลังเคาน์เตอร์มีพนักงานหญิงอายุสามสิบกว่า นุ่งเครื่องแบบสีกรมท่าดำมิดชิด มวยผมเรียบตึง ใบหน้ามีรอยยิ้มสุภาพแต่เหินห่าง ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของพนักงานธนาคาร
หล่อนรับเช็คไป เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจนัก จากนั้นทั้งร่างก็แข็งค้าง