คาริน่ามองเขา จ้องอยู่หลายวินาที เหมือนกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
“ขอบคุณนะ”
ลู่เหวย์ตะลึงไปกับรอยยิ้มของคาริน่า สาวงามเยือกเย็นคนนี้ยิ้มสดใสได้ถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก
“ขอบคุณกันแค่นี้เหรอ ไม่มีน้ำใจเลย?”
“งั้นฉันเลี้ยงข้าวเธอ ไปกันเถอะ”
“ไปไหน?”
“โรงอาหาร”
“พี่สาว เท่าที่ผมรู้ โรงอาหารมันฟรีนะ?”
ในโรงอาหารมีคนมากกว่าปกติเล็กน้อย
มีนายทหารสองสามคนถือถาดอาหาร นั่งล้อมโต๊ะยาวคุยกันอย่างสนุกสนาน เมื่อเห็นคาริน่าเดินเข้ามา สายตาก็พากันจับจ้องเธอโดยไม่นัดหมาย
เมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าเรียบเนียนขาวผ่องของคาริน่า ก็พากันตะลึงงันไปตามๆ กัน
เมื่อวานในค่ายพักข่าวลือสะพัดไปทั่วแล้วว่า กุหลาบงามที่สุดแห่งค่ายทหารถูกทำลายโฉม
ทุกคนยังรู้สึกเสียดายแทนอย่างมาก
แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ บ้าจริง ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือบ้าๆ กันนะ
คาริน่าไม่ใส่ใจสายตาเหล่านั้น ถือถาดไปนั่งที่ริมหน้าต่าง หยิบอาหารเช้าออกมาเล็กน้อยส่งให้ลู่เหวย์ ทั้งคู่จึงนั่งกินพลางคุยพลางท่ามกลางแสงอรุณ
“เราจะกลับกันเมื่อไหร่?”
“กินเสร็จก็ไปเลย”
“อืม รีบกลับดีกว่า จะได้ไม่ต้องให้ตาเซียเป็นห่วง”
พอพูดถึงตาเซีย แววตาของคาริน่าก็หม่นลงเล็กน้อย
ตอนนั้นเอง ประตูโรงอาหารถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง
ฮิลแมนถือถาดเดินเข้ามา สายตากวาดไปด้านหน้าต่างอย่างคุ้นเคย