ขากลับราบรื่นกว่าตอนเข้าไปในป่ามาก
สมาชิกในทีมของคาริน่าต่างก็มีบาดแผล แต่หลังจากได้ดื่มน้ำของลู่เหวย์กับกินอะไรเข้าไปแล้ว แรงก็ฟื้นขึ้นมาไม่น้อย แถมมีลู่เหวย์เดินนำหน้าเปิดทาง เลือกแต่ทางเล็กๆ เงียบๆ ตลอดเส้นทางก็ไม่เจอใครอีกเลย
พอฟ้าใกล้ค่ำ พวกเขาก็ออกจากป่ามาถึงถนนใหญ่ได้เสียที
อีวานกับเซียร์เกที่รออยู่ทั้งวันรีบกรูเข้ามาหา
“ลู่... เอ่อ เหยี่ยว เป็นยังไงบ้าง ราบรื่นไหม”
ลู่เหวย์พยักหน้า “ไปเถอะ ขึ้นรถ”
ทุกคนขึ้นรถ รถแล่นมุ่งหน้ากลับแคมป์อย่างรวดเร็ว
วิ่งกันทั้งคืน ในที่สุดก็กลับมาถึงแคมป์
มองแต่ไกลก็เห็นลานบ้านที่ล้อมด้วยรั้วลวดหนามสีหมองๆ ในแสงยามเช้า ดูเหมือนกล่องไม้ขีดไฟเล็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้กลางป่า
ทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็กลับมาแล้ว
ที่หน้าประตูพื้นที่แคมป์ ฮิลแมนรออยู่ตรงนั้นนานแล้ว
เขาสวมโค้ตยาวสีเทาเข้มตัวใหม่ หวีผมเรียบแปล้เหมือนเพิ่งออกจากร้านตัดผม
ในมือถือช่อดอกไม้ช่อโต สะดุดตาเป็นพิเศษ
เมื่อคืนเขาได้รับข่าวจากกองบัญชาการว่าการช่วยเหลือคาริน่าประสบความสำเร็จ และพวกเขากำลังเดินทางกลับมา
เช้านี้เขาเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นพิเศษ แล้วไปซื้อช่อดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเล็กๆ นอกแคมป์ ตั้งใจมายืนตรงตำแหน่งที่เห็นชัดที่สุดหน้าประตู เหมือนอยากให้ทุกคนเห็นว่าเขาเป็นคนแรกที่เข้าไปหา
เขามองไปบนถนนนอกประตูหลายรอบ รอจนเริ่มหมดความอดทน ถึงได้เห็นไฟหน้ารถส่ายไหวอยู่ไกลๆ แล้วค่อยๆ เข้ามาใกล้