ลู่เหวย์ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจากซองเอกสารเลื่อนไปที่ใบหน้าหวั่งเปียว แล้วเลื่อนกลับมา
"นี่อะไรน่ะ?"
"แกเปิดดูก็รู้แล้วไง"
ลู่เหวย์ได้ยินดังนั้น ก็เอื้อมมือไปหยิบซองเอกสาร ฉีกปากซองออก ดึงเอกสารปึกหนาข้างในออกมา
หน้าแรกสุดด้านบนพิมพ์ตัวโต ๆ ว่า —— "สัญญาโอนหุ้นส่วน"
เขากวาดสายตาลงมาสองสามบรรทัด ยิ่งอ่านคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น พลิกไปหน้าสุดท้าย เห็นชื่อผู้โอนและผู้รับโอนถูกกรอกไว้เรียบร้อยแล้ว ผู้โอนคือหวังเปียว ผู้รับโอนคือเขาลู่เหวย์
หุ้นส่วนที่โอนคือหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทในเครือภายใต้ชื่อหวังเปียว บนช่องราคาโอนเขียนไว้สี่ตัวอักษร: หนึ่งหยวนถ้วน
ลู่เหวย์วางเอกสารกลับลงบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นมองหวังเปียว สีหน้าจริงจังขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบ "พี่เปียว นี่พี่จะทำอะไรน่ะ? ของแบบนี้ผมเซ็นให้ไม่ได้"
หวังเปียวพิงพนักเตียงอิฐ แขนสองข้างกอดอก ทำท่าเหมือนคาดไว้แล้วว่าเขาจะพูดแบบนี้
"ไม่มีอะไรเซ็นไม่ได้หรอก ชีวิตพี่เนี่ย นายช่วยเก็บกลับมา หลินหลินนายก็ช่วยชีวิตไว้
หนี้ก้อนใหญ่ที่สุดที่หวังเปียวฉันเป็นหนี้อยู่ทั้งชีวิต ก็คือหนี้นายนี่แหละ"
ลู่เหวย์มองหวังเปียวด้วยความประหลาดใจ พี่รู้ได้ไง?