หลานเวยเวยผลักประตูออกมาจากห้องของตัวเอง
แสงแดดส่องลอดผ่านประตูเข้ามา ตกกระทบใบหน้าของเธอ ตกกระทบร่างของเธอ
เธอสวมเสื้อไหมพรมสีขาวตัวหนึ่ง ผมสยายลงมาบนบ่า ใบหน้าแดงระเรื่อ มุมปากแต้มรอยยิ้ม ยืนอยู่ตรงนั้น
ถุงในมือของหลี่ซือซือร่วงลงพื้นเสียงดัง“ป้าบ”
หลี่ซือซือยืนอยู่ตรงประตู ถุงใบนั้นหล่นอยู่บนพื้น เธอไม่ได้ก้มลงเก็บ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ปากอ้าค้าง ผ่านไปนานยังไม่หุบลง ราวกับจู่ๆ ก็ถูกใครกดปุ่มหยุดไว้
“เวยเวย? เธอ... เธอออกมาได้ยังไง?” เสียงหลี่ซือซือทั้งแหลมทั้งเล็ก แฝงไว้ด้วยเสียงสั่นที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เธอมองสำรวจหลานเวยเวยอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็มองย้อนขึ้นมาอีกครั้งจากเท้าจรดหัว แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและงุนงง
เมื่อวานตอนเธอไปเยี่ยมหลานเวยเวยที่โรงพยาบาล คนยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ หน้าซีดขาวดั่งกระดาษ หมดสติไม่ได้สติ
นี่มันผ่านไปแค่ไหน? คืนเดียว คนก็มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว หน้าตาแดงระเรื่อ กระปรี้กระเปร่า ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
หลานเวยเวยยิ้มบางๆ เดินเข้าไปจับมือของหลี่ซือซือ กำไว้ในอุ้งมือ อุ่นละมุน นิ้วมือเรียวบาง
“อาจเป็นเพราะโรงพยาบาลวินิจฉัยผิดไปก็ได้ วิตกไปเองเปล่าๆ”
หลี่ซือซือจ้องมองเธออยู่หลายวินาที จากนั้นก็ส่ายหน้า สายตามองข้ามไหล่ของหลานเวยเวยไป ไปตกอยู่ตรงร่างของลู่เหวย์ที่กำลังยกซี่โครงหมูออกมาจากห้องครัวอยู่ด้านหลัง
ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย เหมือนอยากจะค้นหาพิรุธอะไรบางอย่างจากตัวเขา
วินิจฉัยผิด?
เธอไม่เชื่อหรอก
เธออยู่เคียงข้างลู่เหวย์มานานขนาดนี้ เคยเห็นเรื่องที่อธิบายยังไงก็อธิบายไม่ถูกมามากมาย