(ฮ่าๆๆ ทำให้พวกเธอตกใจกันใช่ไหม? ยังไม่จบง่ายๆ หรอก ยังมีปมอีกเยอะที่ยังไม่ได้คลาย)
"มา มา ลองฝีมือฉันดู" ลู่เหวย์กวักมือเรียกทุกคนให้กินข้าว
พวกเธอได้ยินก็เกรงใจคีบมาชิมกันคนละคำ ลองชิมดูแล้ว ตาทุกคู่เป็นประกาย
หลี่ซือซือคีบซี่โครงหมูเข้าปาก เคี้ยวไปสองที ตะเกียบค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้าง: "ว้าว ฝีมือใครเนี่ย อร่อยเกินไปแล้วนะ?"
หลานเวยเวยตักซุปปลาซดคำหนึ่ง จิบน้อยๆ ความอร่อยสดชื่นทำเอาคิ้วเธอแทบกระดกขึ้น: "ใช่เลย นี่ฝีมือโรงแรมไหนกัน ทำไมถึงอร่อยได้ขนาดนี้?"
"อืม ฝีมือหลานชายคนโตของยายดีจริงๆ" คุณยายอู๋คีบเนื้อปลามาเคี้ยวเรื่อยๆ ยิ้มมีความหมาย แววตาเหลือบมองระหว่างลู่เหวย์กับสาวทั้งสอง "ต่อไปพวกเธอได้เฮงแน่"
ลู่เหวย์กำลังแกะปูอยู่ ได้ยินก็หัวเราะ: "โรงแรมอะไรกัน อย่ามาดูถูกฉันนะ นี่ฝีมือฉันเอง แล้วอีกอย่าง พวกเธอเห็นฉันออกไปข้างนอกไหมล่ะ?"
ทุกคนสบตากัน พูดแล้วก็จริง พวกเธอก็ไม่เห็นลู่เหวย์ออกไปไหน
แต่นี่ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเดียว ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊ว ปลานึ่ง กระเทียมอบกุ้งมังกร ไก่ตุ๋นเห็ดหอม... กับข้าวแปดอย่างเต็มโต๊ะ ครบทั้งสีสัน กลิ่น รสชาติ ขนาดเชฟมืออาชีพยังทำไม่ได้เลย?
หลี่ซือซือคาบหมูสามชั้นตุ๋นแก้มตุ่ย ตะเกียบสะบัดตักจานต่อไป พูดงึมงำในลำคอ: "ช่างเถอะ ไปคิดมากทำไม อร่อยก็พอแล้ว" เธอกลืนเนื้อในปากลงคอ แล้วเอาปลายตะเกียบจิ้มไปทางลู่เหวย์ "ฉันขอประกาศ นับจากนี้หน้าที่ทำกับข้าวที่บ้านเรายกให้เป็นหน้าที่ของนายแล้ว"