รถไฟโยกเยกช้า ๆ ไปทั้งวัน ยามค่ำราวสามทุ่มกว่า ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มมืด ขบวนรถไฟจอดที่สถานีเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ทางนี้ฟ้ามืดค่ำ กว่าจะมืดสนิทก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า
พวกหมีขาวบนชานชาลามากกว่าหนก่อน ๆ อีก เบียดเสียดยัดเยียดกันเป็นแพ
ลู่เหวย์ชะโงกลงไปมอง แววตาพอใจยิ่ง คนยิ่งมากของก็ยิ่งขายหมดเร็ว
ยิ่งใกล้กรุงมอสโก กระเป๋าตังค์พวกหมีขาวนี่ก็ยิ่งหนา ราคาก็ยิ่งสูงตาม
เขาหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงจากรถ มองหาที่สว่างหน่อย นั่งยอง ๆ ลงกับพื้น วางของขาย
คราวนี้เอาของที่กำลังฮ็อตฮิตมาล้วน ๆ ทั้งกางเกงยีนส์ นาฬิกาดิจิตอล ลิปสติก ดินสอเขียนคิ้ว ลูกอมช็อกโกแล็ต แถมเสื้อไหมพรมของเด็กกับผู้ใหญ่
แค่วางลง คนก็กรูกันเข้ามาล้อมเป็นวง
"เท่าไหร่ เท่าไหร่?"
"กางเกงยีนส์สามสิบเหรียญ นาฬิกายี่สิบห้า ลิปสติกห้า..." ลู่เหวย์พูดภาษารัสเซียคล่องปรื๋อ มือไม้ก็ทำโน่นนี่ไม่หยุด
พวกหมีขาวนี่เหมือนจะแย่งกัน ไม่มีใครต่อรอง จ่ายเงินกันคล่องมือชะมัด
มีคนนึงซื้อนาฬิกาดิจิตอลทีเดียวเป็นร้อยเรือน ตอนนับเงินมือยังสั่นเลย กลัวช้าคนอื่นแย่ง
ลู่เหวย์กระจ่างใจดี รู้ว่าที่นี่ห่างจากมอสโกแค่เดินทางอีกวันนึง พวกเขาซื้อกลับไปก็พลิกมือขายทำกำไร คนโง่เท่านั้นถึงไม่แย่ง
ราวชั่วโมงเดียว กระเป๋าเดินทางก็ยุบ ๆ พอง ๆ สลับกันไป
ไกลออกไป ชายหนวดครึ้มกับเพื่อนอีกสองสามคนยืนอยู่ในเงามืดของตู้โดยสาร ตาเขม็งจ้องเขาอยู่
"เฮีย เห็นไหม กระเป๋าไอ้หนุ่มนี่ตุง ๆ คืนนี้ก็โกยไม่น้อยอีกตามเคย" ชายฉกรรจ์รูปร่างสูงบางลดเสียงต่ำลง แววตาเป็นประกาย