ระหว่างพูด คณะอาหารก็ทยอยมา
พี่ชายที่สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวยกถาดใหญ่ขึ้นมา บนนั้นวางผักสดจิ้มซอสหลายจาน วางลงบนโต๊ะ
แตงกวาสีเขียวสด ทั้งดอกติดปลายหนาม อ่อนนุ่มจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้
ต้นหอมอ่อนๆ ขาวเขียวตัดกันชัดเจน ส่วนขาวราวกับหยก
หัวไชเท้าน้อยๆ อวบน้ำ ยังมีใบสีเขียวติดอยู่ สีแดงบ้างขาวบ้าง กลมดิ๊ก
ตรงกลางวางซอสถั่วเหลืองผสมไข่หนึ่งชาม สีเหลืองทอง กลิ่นหอมเข้มข้น มีน้ำมันลอยเป็นมัน
ของพวกนี้วางบนโต๊ะ เมื่อเทียบกับท้องฟ้าสีเทาหม่นมัวข้างนอก ต้นไม้ใบโกร๋น และเสื้อผ้าหนากันหนาวหมวกไหมพรมเต็มท้องถนน ราวกับคนละโลก
คนสองคนที่ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในภาคอีสาน กินแต่ผักแห้ง มันฝรั่ง หัวไชเท้า ผักกาดดอง เนื้อแช่แข็งมาตลอดทั้งฤดูหนาว
ทันใดนั้นก็ได้เห็นผักนอกฤดูสดๆ สีเขียวขจีเต็มโต๊ะ ตาโตกันเป็นแถว
ต่อมา มะเขือเทศโรยน้ำตาลก็ถูกยกมา
มะเขือเทศสีแดงสดหั่นเป็นชิ้นบางๆ โรยด้วยน้ำตาลทรายขาวนวล น้ำซึมออกมา สีแดงสลับขาว กลิ่นหอมหวานลอยมาแตะจมูก
กระเฉดผัดไข่ กระเฉดเขียวอ่อน ไข่เหลืองทอง ควันกรุ่นร้อน
ผัดสามอย่าง มะเขือม่วงมันฝรั่งพริกหยวก ผักกวางตุ้งผัดกระเทียม ถั่วฝักยาวตุ๋นหมู แต่ละจานวางลงมา โต๊ะไม่ใหญ่กลับเต็มแน่น จนแทบไม่มีที่วางตะเกียบ