เฝิงอวี้หลงฟังแล้วกลับชะงักไปครู่หนึ่ง
ไม่คิดว่าพอเปิดปากก็เป็นเจ็ดแปดหมื่นชั่ง
ตัวเลขนี้ไม่น้อยเลย แต่สีหน้าเขาไม่แสดงความกังวล ยกถ้วยชาจิบหนึ่งคำ วางลง แล้วใช้นิ้วเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ
"น้องชาย เจ็ดแปดหมื่นชั่งนี่ คุณภาพเหมือนที่กินวันนี้เลยหรือเปล่า"
ลู่เหวย์พยักหน้า "มีแต่ดีขึ้นไม่แย่ลง"
เฝิงอวี้หลงคิดอีกครู่ แล้วโน้มตัวมาข้างหน้า ประสานมือวางบนโต๊ะ
"งั้นนายบอกมาเถอะ ชั่งละกี่หยวน นายเสนอราคามา ฉันรับเอง" ยังไงก็ต้องได้ผักนี่มาให้ได้ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็เอาน้อยลงหน่อยก็ได้
ลู่เหวย์ไม่รีบตอบ
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ ค่อย ๆ วางลง แล้วชูนิ้วเดียว
"แตงกวา มะเขือเทศ มะเขือม่วงพวกนี้ ชั่งละสิบหยวน
พริกชี้ฟ้า หัวไชเท้าอ่อน กุยช่าย ของที่ไม่สู้หนักตาชั่ง พวกนี้ปริมาณน้อย คิดชั่งละสิบห้า"