ลู่เหวย์โน้มตัวไปใกล้หูเธอ เสียงแผ่วเบา มุมปากแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมรออยู่นะ”
ตาเซียสบถคำว่า “ไอ้สารเลว” แล้วซุกหน้ากลับมาที่อกเขา คราวนี้ไม่พูดอะไรอีก ซบอยู่อย่างนั้นเงียบ ๆ เหมือนแมวที่รอเจ้าของกลับบ้านในที่สุด ไม่ร้อง ไม่ซน เอาแต่คลอเคลียซอกคอเขาเบา ๆ
สักพัก ลู่เหวย์ลูบหลังเธอเบา ๆ กระซิบว่า “ไปทำงานก่อนเถอะ ผมมีธุระจะคุยกับเอ้อร์หลวี่จึหน่อย”
ตาเซียจึงยอมปล่อยเขา ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่เต็มใจ ใช้หลังมือเช็ดหางตา แล้วเดินกลับไปหลังโต๊ะทำงาน
ตอนเธอนั่งลง สายตาที่มองลู่เหวย์มีทั้งความน้อยใจและความยินดี
เอ้อร์หลวี่จึเพิ่งวางสมุดบัญชีในมือลง ยืนขึ้น ถูมือ สีหน้าเปื้อนรอยยิ้มซื่อ ๆ “พี่ มาเมื่อไหร่กัน ทำไมไม่บอกล่วงหน้า จะได้ไปรับ”
“เพิ่งถึง” ลู่เหวย์ตบไหล่เขา ยักคิ้วไปทางห้องข้าง ๆ “ไป คุยกันหน่อย”
“ได้เลย” เอ้อร์หลวี่จึตามลู่เหวย์เข้าไปในห้องถัดไป
ห้องไม่กว้าง มีโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้สองตัว บนผนังแขวนแผนที่ด่านซุยเหอ วงกลมที่ขีดด้วยปากกาสีแดงหลายจุด