ชายคนนั้นได้ยินดังนั้นก็นึกว่าลู่เหวย์มาเป็นครั้งแรก ตาลุกวาว เอนตัวพิงประตูรถ ล้วงบุหรี่ออกมายื่นให้ ลู่เหวย์ไม่รับ เขาคีบขึ้นมาสูบเองจุดไฟ สูดควันเข้าปอดแล้วพ่นออกมาเป็นกลุ่มหมอก พลางอธิบายอย่างออกรส
“คุณมาเป็นครั้งแรกก็ไม่รู้ กฎของที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น” เขาลดเสียงลงต่ำ ราวกับกำลังบอกความลับสุดยอด
“สินค้าที่เข้าทางลานสินค้านี้ ด่านศุลกากรทั้งสองฝั่งปล่อยผ่าน แม้แต่ภาษียังไม่ต้องเสีย แน่นอนว่าต้องไม่เกินเลยไป คุณขนมาทั้งคันรถใหญ่อย่างนั้นไม่ได้หรอก แค่เล็กๆ น้อยๆ ไม่มีใครสน
ด้วยข้อได้เปรียบนี้ ใครจะมาแข่งได้? ค่อยเป็นค่อยไป ธุรกิจนำเข้าส่งออกแถวสุยเหอทั้งหมดก็เลยถูกผูกขาดโดยลานสินค้าแห่งนี้เจ้าเดียว
สินค้าทั้งหมดที่ต้องการผ่านด่าน ต้องผ่านจากที่นี่ ถ้าไม่มีตราประทับจากสถานีสินค้า ก็อย่าหวังข้ามพรมแดนได้เลย”
เขาเขี่ยขี้บุหรี่ มองซ้ายมองขวา แล้วลดเสียงลงไปอีกอีกระดับ ทำท่าลึกลับ
“ผมบอกคุณเลยนะ ต่อให้เป็นของเถื่อนธรรมดาๆ ถ้ามีตราประทับของสถานีสินค้า ก็ผ่านไปได้เหมือนกัน