"โครม" เสียงไม้แขวนเสื้อในมือหลิวกุ้ยฟางกระเด้งบนพื้นสองที ก่อนกลิ้งไปด้านหนึ่ง
ลูกค้าที่เลือกซื้อเสื้อผ้าในร้านได้ยินเสียงก็หันมามอง หลิวกุ้ยฟางเองก็ไม่สนใจที่จะเก็บขึ้นมา ได้แต่ยืนนิ่ง อ้าปากค้าง
"เธอ... เธอว่าอะไรนะ?" เสียงของหลิวกุ้ยฟางลอยๆ ราวกับดังมาจากที่ไกลๆ
ลู่เหวินเจวียนเห็นท่าทางแม่แล้วทั้งขำทั้งเป็นห่วง ก้าวเข้าไปจับแขนหลิวกุ้ยฟาง
"แม่ นี่แม่จะทำอะไร นี่มันเรื่องดีนะ เธอจะได้เป็นยายแล้ว โจวหย่าท้อง จะหกเดือนแล้ว"
ปากของหลิวกุ้ยฟางอ้าค้างแล้วหุบลง หุบแล้วก็อ้าอีก เหมือนปลาที่ถูกเกยตื้นบนชายฝั่ง สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไปหลายต่อหลายครั้ง
ตกใจ สงสัย เชื่อใจ ดีใจ...
"จริงหรือ? หกเดือนแล้ว?" เสียงนางสั่นเล็กน้อย มือที่จับแขนลู่เหวินเจวียนเลื่อนลง
"พวกเธอ... ทำไมไม่บอกฉันแต่เนิ่นๆ?"
ลู่เหวย์ยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้า มือทั้งสองสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง ปลายเท้าบี้ๆ อยู่กับพื้นเหมือนเด็กทำผิดรอโดนดุ
พูดตามตรง ปีนี้แม้เขาจะผ่านมาสองปี แต่รวมๆ แล้วก็เพิ่งจะ 20 ปีเอง เจอเรื่องแบบนี้ก็ใจสั่นเหมือนกัน
ลู่เหวย์กระแอมเสียงแห้งๆ เบาๆ แฝงความประหม่า "คือ... กลัวแม่จะร้อนใจน่ะ"
"กลัวฉันร้อนใจ?" หลิวกุ้ยฟางเอามือที่ปิดปากลง ชี้ไปที่ลู่เหวย์ "เธอทำให้ฉันเป็นยาย แล้วยังกลัวฉันร้อนใจ? ไอ้เด็กเวร... ฉันนี่..." พูดไปนางก็หัวเราะ "พรืด" ออกมาทันใด
ลู่เหวินเจวียนก็หัวเราะตาม "พอแล้ว พอแล้ว ดีใจจนตัวลอยแล้ว มาตอนนี้คิดเร็วสิว่าต้องทำอะไร?"