ลู่เหวินเจวียนยังไม่ทันตั้งตัว กะพริบตาปริบ ๆ มองลู่เหวย์อยู่สองวินาที แล้วก็กะพริบตาอีกสองครั้ง "เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ"
ลู่เหวย์ไม่พูดอะไร ได้แต่มองนางนิ่ง
ปากของลู่เหวินเจวียนค่อย ๆ อ้ากว้าง รูม่านตาหดแล้วคลายออก สีหน้าจากที่งุนงงกลายเป็นตกตะลึง จากตกตะลึงก็กลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือโมโห
"แกหมายความว่า แก..." มือนางเลื่อนลงจากไหล่ลู่เหวย์ ปิดปากตัวเอง ดวงตาเบิกกว้าง
ลู่เหวินเจวียนยังไม่ทันตั้งตัว กะพริบตาปริบ ๆ มองลู่เหวย์อยู่สองวินาที แล้วก็กะพริบตาอีกสองครั้ง "เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ"
ลู่เหวย์ไม่พูดอะไร ได้แต่มองนางนิ่ง
ปากของลู่เหวินเจวียนค่อย ๆ อ้ากว้าง รูม่านตาหดแล้วคลายออก สีหน้าจากที่งุนงงกลายเป็นตกตะลึง จากตกตะลึงก็กลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือโมโห
"แกหมายความว่า แก..." มือนางเลื่อนลงจากไหล่ลู่เหวย์ ปิดปากตัวเอง ดวงตาเบิกกว้าง
ลู่เหวย์พยักหน้าอย่างจนใจ
"อืม โจวหย่าตั้งครรภ์แล้ว เกือบหกเดือนแล้ว ท้องก็โตขึ้น การเคลื่อนไหวก็ไม่สะดวก
ฉันคิดว่าจะมาหาพี่ ให้พี่ไปช่วยเกลี้ยกล่อมแม่ด้วยกัน ให้แม่ไปช่วยดูแลหน่อย" ที่สำคัญคือ ตอนโดนตี จะได้มีคนช่วยห้าม