ทันทีที่เขาพูดจบ ทั้งสนามเงียบกริบชั่วขณะ แล้วก็ระเบิดเสียงฮือฮา
"หา? สู้พร้อมกันหมดเลย?"
"ไอ้หนุ่มนี่มันบ้าไปแล้วเหรอ?"
"มันคิดว่าตัวเองเป็นใคร? บรูซ ลี รึไง?"
สีหน้าของนอร์มันดูแย่มาก "นายกำลังดูถูกพวกเราอยู่"
น้ำเสียงของลู่เหวย์เรียบเฉย "ฉันแค่เร่งเวลา สู้ทีละคนมันช้าเกินไป"
นอร์มันกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปน
"ได้! แกอยากตายนัก ฉันจะทำให้สมใจ!" เขาหันไปตะโกน "อันเดรย์, ปิโอเตอร์, เซอร์เกย์, มานี่!"
ทั้งสี่คนกรูเข้ามาล้อม
ตัวโตกว่ากันคนละระดับ คนที่เตี้ยที่สุดก็ยังสูงหนึ่งเมตรแปดห้า ยืนอยู่ตรงหน้าลู่เหวย์เหมือนกำแพงสี่ด้าน
คนมุงดูพากันถอยกรูดเปิดพื้นที่ว่าง วงล้อมยิ่งขยายกว้างขึ้น
เยกาเตรีนาอยู่หลังหน้าต่างชั้นสอง ในมือถือถ้วยชา มองลงมาข้างล่าง
สีหน้าเธอไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร แต่สายตาไม่เคยละไปจากสนามฝึก
บนสนาม นอร์มันพุ่งเข้าใส่เป็นคนแรก หมัดขวาตรงเข้าใส่หน้าลู่เหวย์ ทั้งเร็วทั้งแรง
ลู่เหวย์หลบไปด้านข้าง หมัดนั่นเฉี่ยวหูเขาไป ลมพัดหวือ
นอร์มันพลาดเป้า จุดศูนย์ถ่วงเซไปข้างหน้า ยังไม่ทันได้ดึงตัวกลับ ก็รู้สึกว่าใต้เข่าถูกใครถีบเข้าอย่างจัง ขาทั้งข้างอ่อนยวบ "ตุบ" คุกเข่าลงกับพื้น
ยังไม่ทันตั้งสติ ด้านหลังศีรษะก็ถูกใครดีดเบาๆ
เพียะ! เสียงแหลมดังชัด นอร์มันรู้สึกแค่ท้ายทอยเจ็บวาบ แล้วก็ฟุบลงแนบพื้น ตาลายเป็นดาว วิงเวียนศรีษะมึนงง