ลู่เหวย์ถูกน้ำหนักที่จู่โจมเข้ามากดจนเอนไปด้านหลัง โทรศัพท์แทบจะหลุดมือ
หลี่ซือซือพาเอาความหนาวเย็นจากข้างนอกเข้ามาด้วย ซิปของเสื้อขนเป็ดเสียดสีกับคางของเขา เย็นเล็กน้อยและก็จั๊กจี้
"ลงไปก่อนเถอะ" ลู่เหวย์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "ประตูยังไม่ได้ปิดเลย"
"จะปิดประตูทำไม ดึกขนาดนี้แล้ว คนอื่นเขาหลับกันหมดแล้ว หรือว่านายอยากจะทำอะไรไม่ดี?" หลี่ซือซือไม่เพียงไม่ขยับ แต่ยังขยับเข้ามาซบในอ้อมกอดเขาอีก ชายเสื้อขนเป็ดเปิดออก เผยให้เห็นเสื้อไหมพรมสีขาวนวลด้านใน
"ก่อนจะทำเรื่องไม่ดี ต้องเอารางวัลที่เธอบอกไว้มาให้ฉันก่อนนะ ฉันอุตส่าห์ไม่นอนต่อ รีบมาเลย"
ลู่เหวย์ได้กลิ่นอ่อน ๆ ของแชมพูจากเส้นผมของเธอ ผสมกับกลิ่นลมอุ่นจากเครื่องปรับอากาศในรถ
เขายื่นมือไปพยุงเอวของเธอ ต่อให้มีเสื้อขนเป็ดกั้นอยู่ ก็ยังรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มในระดับที่พอเหมาะ
"เธอนั่งดี ๆ ก่อน ฉันมีอะไรจะให้ดู"
"อะไรเหรอ?" หลี่ซือซือกลอกตาไปมา "พูดก่อนเลยนะ ถ้าเป็นพวกมุก 'ให้รางวัลฉันด้วยท่าแปลก ๆ' อีก ฉันไม่ยอมรับนะ"
ลู่เหวย์ไม่พูดอะไร ล้วงเอาขวดน้ำแร่ออกมาจากกระเป๋า ขวดบรรจุของเหลวใสครึ่งขวด ต้องแสงยามเช้าที่ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง สะท้อนแสงสีฟ้าอ่อน ๆ
"นี่คือ..." หลี่ซือซือรับไป ยกขึ้นส่องกับแสง "น้ำแร่เหรอ? นายเรียกฉันมาในวันตรุษ แค่จะให้น้ำขวดเดียวเนี่ยนะ? ไม่ใช่สิ นี่มันขวดที่เปิดดื่มแล้ว แถมมีแค่ครึ่งขวด!" หลี่ซือซือมองลู่เหวย์ด้วยความไม่พอใจ