ภายใต้แรงโน้มถ่วงที่เพิ่มขึ้นของลู่เหวย์ สองชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงโรงพยาบาลในยามดึก
หลี่ซือซือคล้องแขนลู่เหวย์ไว้แน่น เสียงส้นสูงกระทบพื้นซีเมนต์ดังกรุ๊งกริ๊ง
เธอเอียงคอมองเขา ปากยู่เล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความเปรี้ยวปร่าอย่างห้ามไม่อยู่
"ดึกดื่นป่านนี้คุณจะมาโรงพยาบาลทำไมกัน? เวยเวยคงหลับแล้ว ถ้าอยากเจอเธอ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาไม่ได้หรือไง?"
ลู่เหวย์ไม่มองเธอ ก้าวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังตึกผู้ป่วยใน ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าเธอเหนื่อยก็กลับไปนอนได้นะ ไม่ต้องตามฉันมา"
"เชอะ ฉันจะตามไป" หลี่ซือซือยิ่งกอดแขนเขาแน่นขึ้น ตัวเบียดเข้ามาเหมือนแมวขี้อ้อนไม่ยอมปล่อย เสียงส้นสูงดัง "ก๊อก ๆ" เร็วและถี่
ตึกผู้ป่วยในเปิดไฟสว่างจ้า แต่ทางเดินกลับว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน
ช่วงตรุษกันทั้งนั้น ใครออกจากโรงพยาบาลได้ก็ออกกันหมดแล้ว ที่เหลือส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยหนักที่กลับบ้านไม่ได้
พยาบาลสาวน้อยในเคาน์เตอร์พยาบาลกำลังนั่งกินขนม เล่นมือถือไปพลาง ๆ
ลู่เหวย์และหลี่ซือซือมาถึงหน้าห้องของหลานเวยเวยอย่างรวดเร็ว ประตูปิดไว้เพียงครึ่งเดียว เปิดช่องให้เห็นแสงไฟสีขาวซีดข้างใน
ผลักประตูเข้าไปในห้อง ในห้องมีลู่เหวย์และหลานชุนเยี่ยนอยู่
ลู่เหวย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง โน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองยันเข่าไว้ ดวงตาจับจ้องไปที่หลานเวยเวย ตาแดงก่ำเพราะอดนอน
หลานชุนเยี่ยนยืนอยู่ปลายเตียง มือกำผ้าชุบน้ำหมาด ๆ แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขอบตาบวมเหมือนลูกไหนไก่ ใบหน้ายังมีรอยน้ำตาที่ยังไม่แห้ง