ลู่เหวย์โอบไหล่เธอ ดึงเข้ามาแนบชิดในอ้อมแขน
ร่างของเธอนุ่มนวล อบอุ่น ดั่งปุยฝ้ายที่เพิ่งผ่านแดด แนบกายแล้วไม่อยากคลาย
"ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไร" เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน "แล้วก็เต็มใจทำด้วย"
หานหนิงเงยหน้าขึ้นจากอกเขา ดวงตาเป็นประกาย ราวกับมีน้ำพุสองสายบรรจุอยู่
เธอจ้องเขาเนิ่นนาน แล้วจึงซุกหน้าลงบนอกเขาอีกครั้ง วงแขนกระชับแน่นขึ้น เหมือนกลัวว่าหากปล่อยมือ เขาจะหายไป
"คนโง่" เธอว่า ซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เสียงเบาลงอีก มีเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย ฟังดูเหนอะหนะ "ฉันคิดถึงเธอมากเลย"
ลู่เหวย์ก้มลง จูบเบา ๆ บนหน้าผากเธอ ผิวเธอเย็นนิด ๆ ลื่นละมุน ยามริมฝีปากแตะ ขนตาเธอสั่นระริก ดุจปีกผีเสื้อขยับ
"ฉันก็คิดถึงเธอ" เขาตอบ "พอดีฉันซื้อกับข้าวมาบ้าง เย็นนี้จะทำให้กินของอร่อย ๆ"
หานหนิงผละจากอกเขา ปัดปอยผม นัยน์ตาโค้งงาม ยิ้มได้น่ามองยิ่ง
"อืม จ้ะ ฉันช่วยนะ"
ทั้งสองเข้าไปในครัว
ครัวไม่กว้าง แต่จัดเก็บสะอาด เตาไฟขัดเงาวับ หม้อชามวางเป็นระเบียบ