ผักวันแรกขายได้เร็วมาก
ผักกว่า 110,000 ชั่ง ผ่านไปวันเดียวก็ขายออกไปกว่า 20,000 ชั่ง
ตามอัตรานี้ ภายในห้าวันก็สต๊อกหมดเกลี้ยงอย่างสบาย
เฝิงอวี้หลงยืนอยู่หน้าประตูโรงเก็บระบบอุ่น มือถือสมุดบัญชี มองดูคนงานขนผักออกไปทีละเข่ง ตาปรือย่น แถมยิ้มมุมปากจนแทบหุบไม่ลง
หน้าหนาวขนาดนี้ ข้างนอกติดลบสามสิบกว่าองศา ผักแช่ไว้ในคลังสินค้า ห้าหกวันก็ยังไม่เหี่ยว
เฝิงอวี้หลงรู้แก่ใจดี ไม่รีบร้อน ผักชุดนี้ขายหมด ชุดต่อไปก็มาต่อพอดี
แต่เขาคาดไม่ถึงว่า ตั้งแต่วันที่สอง ยอดขายจะพุ่งเหมือนม้าพยศที่หลุดบังเหียน หยุดยังไงก็หยุดไม่อยู่
วันที่สองขายไป 30,000 ชั่งรวดเดียว คนหน้าร้านไม่เคยขาดสาย พนักงานขายยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ
วันที่สามยิ่งน่าทึ่ง เพิ่งเปิดประตู หน้าเคาน์เตอร์ก็มีคนแห่มาล้อมแน่นขนัด บางคนซื้อทีละหลายชั่ง
บางคนก็บอกว่าจะเอาไปฝากญาติฝากผู้ใหญ่ เพราะหน้าหนาวแบบนี้ ผักสดนี่เป็นของดีที่หายากจริงๆ
วันนั้นกระทั่งขายไปกว่า 50,000 ชั่ง ผักบนเคาน์เตอร์เกลี้ยงไม่เหลือซาก
เฝิงอวี้หลงคิดบัญชีดู สามวันขายไป 100,000 ชั่ง
เขาตกใจรีบสั่งให้หยุด ถ้าขายแบบนี้ต่อไป ของที่เหลืออยู่ในมือแม้แต่เศษก็ไม่เหลือแล้ว
เขาให้พนักงานขายเก็บผักที่เหลือไว้ แต่ละวันเอามาวางแค่ส่วนน้อย ค่อยๆ ปล่อยไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เทขายหมดทีเดียว