"แตงกวาแปลงนี้โตดีเหลือเกิน ขนาดนี้ลูกนึงก็เจ็ดแปดขีดแล้ว ถ้าปล่อยไว้อีกสักสองสามวันคงได้ถึงชั่งแน่ๆ"
หลิวเหล่าเกินนั่งยองอยู่ริมแปลง มือถือแตงกวาที่มีทั้งดอกและหนามเล็กๆ พลิกไปพลิกมา ปากก็จ๊ะจ๋าไม่หยุด
ซูหงหลินเก็บมะเขือเทศอยู่ข้างๆ ไม่ยอมเงยหน้าเลยสักนิด ตอบกลับไปว่า "เสี่ยวเหวย์บอกว่าให้ลูกมันโตกว่านี้ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวเนื้อจะแก่ ต้องขนาดนี้กำลังดี ถ้าแก่แล้วไม่มีใครเอา"
คุณอาสะใภ้จางเจวียนชูมะเขือเทศลูกเท่าถ้วยข้าวขึ้นมาโชว์คนข้างๆ ดวงตาเป็นประกายราวกับหลอดไฟ
"ดูสิ มะเขือเทศฉันลูกนี้ใหญ่ไหม? นี่ต้องเกินชั่งแน่ๆ เลยมั้ง?"
"หงหลิน เข่งนี้เต็มแล้ว มาช่วยยกไปหน่อย ไปวางที่ประตู เดี๋ยวรวมขนขึ้นรถทีเดียว" มีคนตะโกนมาจากอีกฝั่ง
"มาแล้วๆ!" ซูหงหลินวางงานในมือ วิ่งไปช่วยยกเข่ง
ตาเฒ่าจางตามหลังมา โค้งตัวลง ใช้ไฟฉายส่องดูผักในเข่งทีละลูก พลางกำชับไม่หยุดปาก "ระวังหน่อยนะ อย่าให้กระแทก อย่าให้ช้ำ พวกนี้บอบบางทั้งนั้น เป็นเงินเป็นทองเชียวนะ"
"ท่านวางใจเถอะครับ ไม่ตกหรอก" ชายหนุ่มที่ยกเข่งย้ายไปวางที่ประตูอย่างมั่นคง เรียงซ้อนกันเป็นตั้ง
ภรรยาจางเอ้อร์นั่งยองๆ เก็บพริกหวานอยู่ริมร่องแปลง มือก็คล่องแคล่ว ปากก็ไม่ว่าง
"เจวียนเอ๋อ ปีที่แล้วพวกเธอขายผักได้กิโลฯ ละสองหยวนใช่ไหม? เข่งเดียวนี่ก็ตั้ง 25 กิโลฯ แล้ว แบบนี้ก็ขายได้ตั้ง 50 หยวนเลยสิ?"
เธอนับนิ้วคำนวณ พอรู้ตัวเลขก็สูดปากครืด
หญิงรับจ้างข้างๆ ก็เข้ามาใกล้ ตาเบิกโพลง "ให้ตายเถอะ พวกเธอรวยแล้ว! แค่เรือนเดียวนี่ก็เก็บได้หลายสิบเข่งแล้วนะ นั่นก็ต้องขายได้หลายพันหยวนเลยมิใช่หรือ?"