เมืองหลานสุ่ย เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว
ในท้องทุ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่วุ่นวายทำงาน ซังข้าวโพดสีทองกองพะเนินราวภูเขา รวงข้าวเหลืองอร่ามดั่งทะเลทองคำ
พวกผู้ชายถอดเสื้อโชว์แผงอก ส่วนผู้หญิงใช้ผ้าคลุมศีรษะ ก้มลงเก็บเกี่ยวข้าว เคียวตัดผ่านก้านข้าวดัง 'ฉับ ๆ'
หลิว กุ้ยฟางกำลังกินข้าวเที่ยงอยู่ในร้านเสื้อผ้า
เนื่องจากหนูน้อยลู่เหวินฮุ่ยกินข้าวเที่ยงที่โรงเรียน ลู่ต้าไห่ก็อยู่บ้านจัดบ้านใหม่ เธอเลยกินง่าย ๆ คนเดียว
บนโต๊ะมีแค่ไข่เจียวซอสถั่วเหลืองหนึ่งจาน ข้าวสวยหนึ่งถ้วย และผักสดจิ้มซอสอีกเล็กน้อย—แตงกวาแท่ง ต้นหอม ล้างสะอาดเอี่ยมเรียงไว้ในจาน
เธอกำลังคีบแตงกวาแท่งจิ้มลงในถ้วยซอส ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยตะโกนมาจากหน้าร้าน
"เมียจ๋า! เมีย! ผมมาแล้ว! คิดถึงผมไหม?"
ลู่ต้าไห่ยิ้มแป้นเดินเข้ามาในร้าน พร้อมหอบของพะรุงพะรัง
เขาผิวคล้ำแดดราวกับถ่าน แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ