ลู่ต้าไห่รีบเปิดประตู วิ่งเหยาะๆออกไปต้อนรับ พลางตะโกนไปด้วยว่า "โอ๊ย! เลขาฯหาน! นายเมือง! พวกท่านมาได้ยังไงกัน? หนาวจะตาย รีบเข้าบ้านเร็วเข้า!" เขาเปิดประตูรั้ว หลบข้างทางให้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
หานหมิงหย่วนยิ้มและพยักหน้า ก้าวเท้าเข้าไปในลานบ้าน
"สหายต้าไห่ รบกวนด้วยนะ" หานหมิงหย่วนหยุดที่ขั้นบันได ยื่นมือออกไปจับมือกับลู่ต้าไห่ แรงจับพอดีๆ ไม่หนักไม่เบา เปี่ยมด้วยความสุขุมและมารยาทแบบผู้นำ
หยางเจี้ยนจวินตามมาติดๆ สีหน้าก็ยิ้มแย้ม แต่สายตากวาดไปรอบๆลานบ้าน และหยุดอยู่ที่รถยนต์ฮงฉีคันนั้นครู่หนึ่ง
เลขาฯเยิ่นหงอวี่เข้ามาเป็นคนสุดท้าย ถือโอกาสปิดประตูรั้วตามหลัง
"ไม่รบกวนหรอก ไม่รบกวน! ท่านมาได้นี่บ้านฉันก็พลอยฟ้าพลอยฝน!" ลู่ต้าไห่จับมือหานหมิงหย่วนเขย่า แล้วปล่อยมือ ก่อนรีบไปจับมือจางเจี้ยนจวินต่อ "นายเมือง ท่านก็มาด้วย รีบเข้าบ้านนั่งเถอะ ข้างนอกหนาว ในบ้านเปิดฮีตเตอร์ไว้ อบอุ่นเชียวล่ะ"
ทุกคนพากันเข้าบ้าน ไอร้อนปะทะใบหน้า
ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง แต่เก็บกวาดเป็นระเบียบ พื้นปูด้วยกระเบื้องเซรามิก ขัดจนวาววับ บนโต๊ะน้ำชาวางถั่วแตงโม น้ำชา และที่เขี่ยบุหรี่ไว้พร้อม
ลู่ต้าไห่เชิญทั้งสามคนนั่งลงบนโซฟา แล้วหันไปรินน้ำชาให้
หานหมิงหย่วนนั่งบนโซฟา สายตากวาดมองไปรอบๆห้อง บ้านหลังนี้สร้างได้โอ่อ่า การตกแต่งก็ไม่ยี่หระ
"สหายต้าไห่ บ้านท่านสร้างได้ไม่เลวนี่นา" หานหมิงหย่วนรับชาที่ลู่ต้าไห่ยื่นให้ ถือไว้ในมือจิบคำหนึ่ง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าทันที ชาดี