(เหมือนฉันจะโง่ลงนะ สองวันนี้พอเขียนเสร็จก็ลืมอัปโหลดเลย เมื่อวานอัปโหลดตอน 729 แล้ว แต่ลืมตอน 728 ไม่มีทางเลยต้องแก้ 729 เป็น 728 แล้วเอา ตอนที่ลืมไปแปะไว้ข้างหน้า ฉันเป็นโรคสมองเสื่อมหรือเปล่า? ฮือ ๆ X﹏X)
ตาเฒ่าจางกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในโรงเรือน ซ่อมเตาไฟอยู่ ได้ยินเสียงหมาเห่าผิดปกติ ก็รีบวางตะขอเกี่ยวเตาในมือลง ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่หัวเข่า มองไปตามทิศทางที่หมาเห่า
ก็เห็นคนแปลกหน้าสามคน กำลังเดินมาตามทางเดินกลางโรงเรือน
คนที่เดินนำหน้าอายุราวห้าสิบกว่า สวมเสื้อคลุมผ้าสักหลาดสีเทาเข้ม พันผ้าพันคอสีน้ำเงินกรมท่า มือไพล่หลัง เดินช้า ๆ มองซ้ายมองขวา ราวกับผู้นำมาตรวจเยี่ยมชนบท
ด้านหลังตามมาด้วยคนสองคน คนหนึ่งอายุน้อยกว่า หนีบกระเป๋าเอกสาร สวมแว่นตา อีกคนสวมเสื้อกันหนาวสีเขียวทหาร รูปร่างไม่สูงแต่ล่ำสัน
ทั้งสามเดินช้ามาก หยุดเป็นระยะ ๆ ยืดคอชะเง้อมองเข้าไปในโรงเรือน สีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ
ตาเฒ่าจางขมวดคิ้วเป็นปมทันที
ก่อนที่ลู่เหวย์จะไป เขากำชับกำชาเป็นพันเป็นหมื่นครั้งว่าที่โรงเรือนนี้ ห้ามใครเข้าไปนอกจากคนในสหกรณ์
ไม่กลัวขโมยลัก แต่กลัวขโมยคิดไม่ซื่อ สมัยนี้คนตาแดงมีมากมาย คุณไม่รู้ว่าใครเห็นคุณหาเงินได้แล้วรู้สึกไม่สมดุลในใจ ตกดึกมาทำลายคุณ
ดังนั้นช่วงนี้ไม่ว่าคนในหมู่บ้านที่อยากมาดูของแปลก หรือคนนอกหมู่บ้านที่มาเยี่ยมญาติแล้วแวะมาขอเปิดโลกทัศน์ ก็ถูกเขาปฏิเสธด้วยคำว่า "ไม่ได้" หมด แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ก็มาแล้วไม่ได้ผล