ลู่เหวย์นั่งบนเบาะคนขับรถขุด ผลักคันโยก หัวขุด "เคร้ง" เสียบลงไปในดิน ดินดำถูกตักขึ้นมาหนึ่งหัว หมุนตัวเครื่อง แล้วเทลงข้างแนวฐานรากอย่างมั่นคง
ท่วงท่าต่อเนื่องเป็นธรรมชาติ ประหยัดแรงกว่าการใช้พลั่วไม่รู้กี่เท่า
สวีลี่ลี่นั่งอยู่บนเบาะข้าง เธอใช้สองมือจับราวจับ ตาจ้องหัวขุดโดยไม่กระพริบ มองอย่างเคลิบเคลิ้ม
"พี่ลู่เหวย์ นี่มันขุดเร็วมากเลยนะคะ" เธออดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ "แค่ตักทีเดียว ก็เท่ากับคนขุดทั้งวันแล้ว"
ลู่เหวย์ยิ้ม หันมองเธอแวบหนึ่ง "นี่แหละพลังของเทคโนโลยี เป็นไง อยากลองขับไหม"
สวีลี่ลี่ตกใจ ตัวหดถอยไปข้างหลัง ส่ายหัวรัวเหมือนลูกกระพรวน ตาเบิกกว้าง "ฉันเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก ฉันจะไปขับของแบบนี้ได้ยังไง" ยักษ์ใหญ่ขนาดนั้น แค่มองก็ตาลายแล้ว ให้เธอมาขับ เกรงว่าคงขับผิดทิศแน่
"ง่ายมากเลย"
ลู่เหวย์จอดรถขุด ดึงเบรกมือ ชี้ไปที่คันโยกหลายตัวบนแผงควบคุมแล้วอธิบายทีละส่วน "ดูนะ อันนี้เดินหน้า อันนี้ถอยหลัง อันนี้หมุนซ้ายขวา อันนี้กดลงคือขุด ดึงขึ้นคือยก... ง่ายใช่ไหมล่ะ"
สวีลี่ลี่ลังเลแล้วพยักหน้า ดวงตาไล่ตามนิ้วมือของลู่เหวย์กลับไปกลับมาสองสามรอบ "ดูแล้วก็ง่ายดีค่ะ แต่ฉัน... ฉันกลัวว่าถ้าทำพังจะทำยังไง ของตั้งแพงขนาดนี้..."
ลู่เหวย์หัวเราะ ยื่นมือไปดีดที่หน้าผากของเธอทีหนึ่ง แรงไม่มากแต่เสียงดังฟังชัด
"เครื่องจักรใหญ่ขนาดนี้ มันจะเสียเพราะสาวน้อยอย่างเธอได้ง่าย ๆ ได้ยังไง มา เรียนกับฉันก่อน เดี๋ยวได้ลองขับแน่
ที่บ้านยังมีอีกสองคันนะ ถึงตอนนั้นเธอขับคัน ฉันขับคัน เราจะทำงานได้เร็วขึ้นเยอะ"
สวีลี่ลี่ถูกดีดจนหดคอเล็กน้อย ยกมือขยี้หน้าผาก ในใจทั้งตื่นเต้นและอยากลอง
เธอกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า เสียงไม่ดังแต่หนักแน่นกว่าเมื่อครู่ "เช่นนั้น... เช่นนั้นหนูลองดูก็ได้ค่ะ"