"นั่นเป็นเด็กดีนะ" ยายพยักหน้า ดวงตาหรี่ลงเหมือนกำลังหวนนึกถึงอะไรสักอย่าง รอยย่นที่หางตาคลี่ออก "ยายมีอายุปูนนี้แล้ว เรื่องอื่นอาจไม่เอาไหน แต่เรื่องหาหลานสะใภ้ให้หลาน ยายจะดูให้ละเอียดถี่ถ้วนเลย
ลี่ลี่น่ะ เป็นเด็กดี
ปีที่ผ่านมา ตอนหลานไม่อยู่ ดีแท้ที่มีเธอคอยดูแล
วิ่งวุ่นให้บ้านเราไปทั่ว ไม่เคยบ่นสักคำ
พ่อหลานสร้างบ้าน เธอก็ช่วยจัดแจงทำกับข้าว ขนอิฐผสมปูน แม่หลานเฝ้าร้าน เธอก็ช่วยขายของคิดเงิน ยืนจนค่ำ น้องสาวหลานไปโรงเรียน เธอก็คอยรับส่งทุกวัน
อยู่บ้าน ยายนี่ก็แวะมาดูแลเช็ดโต๊ะกวาดบ้านทุกวัน วันเทศกาลก็ไม่เคยขาด เกี๊ยว บ๊ะจ่าง ไม่เคยพลาด..."
ยายพูดพลางกำมือหลวมๆ จับข้อมือเขาไว้ แรงพอดีมือ "สะใภ้แบบนี้ หาที่ไหนยาก
ถ้าหลานปล่อยให้หลุดมือไป ยายยังเสียดายแทนหลานเลย
พ่อคุณเอ๋ย บางทีการมีเมีย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าหลานชอบมากแค่ไหน หรือสวยแค่ไหน
แต่อยู่ที่ว่าใช้ชีวิตกันได้ดีไหม ช่วยพยุงบ้านนี้ เป็นกำลังใจให้หลาน ไม่ให้หลานต้องกังวลข้างหลัง