เอ้อร์หลวี่จึยื่นมือไปรับกุญแจตามสัญชาตญาณ เขาก้มลงดูแล้วเงยหน้าขึ้นมองลู่เหวย์ ปากอ้ากว้างไปครู่หนึ่งโดยไม่ยอมหุบ
"พี่... นี่มัน... ไม่ได้นะ รถมันแพงขนาดนี้ ผมรับไว้ไม่ได้หรอก" เอ้อร์หลวี่จึกำกุญแจแน่นจนเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ ทั้งร้อนรนทั้งลนลาน ยื่นกุญแจคืนให้ มือไม้สั่นไปหมด "พี่ นี่พี่เพิ่งซื้อใหม่ไม่ใช่เหรอ ให้ผมแล้วพี่จะเอายังไง"
ลู่เหวย์โบกมือ ไม่ได้รับ
"ที่บ้านฉันยังมีรถอีกคัน ไม่ขาดคันนี้หรอก นายทำงานกับฉันมาตั้งปี เฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน ฉันเป็นน้องชายจะเอาเปรียบนายได้ยังไง" ยังมีอีกประโยคที่ลู่เหวย์ไม่ได้พูดออกไป นายยังช่วยฉันแบกความผิดไว้ตั้งมากมาย
ลู่เหวย์ลุกขึ้น ตบบ่าของเอ้อร์หลวี่จึ "รับไว้เถอะ ช่วงตรุษจีนขับกลับบ้าน ให้คนทางบ้านเห็นบ้างว่านายไม่ได้ลำบากเปล่ามาหนึ่งปี"
เอ้อร์หลวี่จึกำกุญแจดอกนั้นไว้ ข้อนิ้วถีบซีด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง เขากระพริบตาถี่ๆ กลั้นไม่ให้น้ำตาไหล สูดจมูกฟึดฟัด เสียงอู้อี้ "พี่... ผม..." เขาพูดต่อไม่ไหว พยักหน้าหนักๆ กำกุญแจแน่นยิ่งกว่าเดิม
ตาเฒ่าจางยืนดูข้างๆ อย่างมีความสุข เช็ดปาก "ผู้จัดการหลิว คราวนี้คุณก็เป็นผู้มีรถใช้แล้วล่ะ ขับกลับไป พ่อแม่คุณต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ"
เอ้อร์หลวี่จึถูกพูดจนเขินอาย หน้าแดง ยัดกุญแจใส่กระเป๋ากางเกง ตบกระเป๋าเบาๆ ยิ้มเผล่ ยิ้มออกจะดูโง่ๆ ไปหน่อย แต่มุมปากก็ไม่ยอมหุบลงเลย
ถึงเขินๆ อยู่บ้าง แต่รถคันนี้เขาชอบจริงๆ
ลองถามดูสิว่ามีผู้ชายคนไหนจะปฏิเสธรถยนต์สักคันได้บ้าง ยิ่งในยุคนี้ จักรยานยังมีกันไม่กี่คน ซื้อมอเตอร์ไซค์ก็สุดยอดแล้ว การมีรถเก๋งสักคันน่ะ สะดุดตากว่ารถหรูคัลลินันในยุคหลังเสียอีก