“สามคนอะไรกัน?” ตอนนั้นเอง โจวหย่าก็เดินเข้ามาเช็ดผมอยู่
เด็กสาวขี้อาย พอเห็นโจวหย่าเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าไปในห้องน้ำ
“หนูไปอาบน้ำแล้วค่ะ พี่ถามเขาเอาเองนะ”
โจวหย่ามองลู่เหวย์ด้วยสายตาฉงน “คุณไปพูดอะไรประหลาดๆ กับเธออีกล่ะ”
ลู่เหวย์ดึงโจวหย่าเข้ามาในอ้อมกอด แล้วเริ่มคลุกแป้ง
“ผมบอกเธอเรื่องของเราสองคนแล้วไง ต่อไปเราสามคนจะอยู่ด้วยกัน”
โจวหย่าฟังแล้วอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “คุณ...คุณพูดกับเธอไปแล้วอย่างนั้นเหรอ? นี่...ฉัน...”
ลู่เหวย์ยักไหล่ “ยังไงก็ต้องบอกเธอสักวัน สู้พูดตรงๆ ดีกว่า หรือคุณยังเสียดายความรู้สึกลับๆ ล่อๆ แบบนี้อยู่”
โจวหย่าฟังแล้วทั้งขำทั้งอาย “บ้าสิ ใครชอบความรู้สึกลับๆ ล่อๆ กัน ฉันแค่รู้สึกว่ามันกะทันหันเกินไป ยังไม่ได้เตรียมใจเลย
เกิดเธอรับไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง”
“รับไม่ได้ ผมก็จะบังคับให้เธอรับให้ได้ แบบนี้ไง”
“อื้อ~ เบาหน่อย...”
ไม่กี่วันต่อมา ลู่เหวย์ยุ่งจนหัวหมุน
ด้านหนึ่งต้องส่งเสบียงไปที่ด่านสุยเหอ อีกด้านก็เก็บกว้านซื้อพันธบัตรรัฐบาลที่เมืองปิงเฉิง
โชคดีที่มีผู้ช่วยทั้งสองทาง ทางสุยเหอมีเอ้อร์หลวี่จึคอยจับตาดูอยู่ ส่วนทางเมืองปิงเฉิง ชิวเยว่จิ้นก็ทำงานคล่องแคล่ว