ผิวน้ำอันเงียบสงบพลันถูกยกขึ้นราวกับมีมือยักษ์ที่มองไม่เห็นดันจากเบื้องล่าง
อ่างเก็บน้ำทั้งผืนพร้อมทั้งน้ำและปลาข้างใน หายวับไปหมดจดในพริบตา เหลือไว้แต่โคลนสีน้ำตาลเข้มที่ก้น
หายไปเร็วเสียจนแม้แต่ละอองน้ำก็ไม่กระเซ็น ราวกับมีอะไรบางอย่างถูกลบออกจากผืนผ้าใบไปทั้งแผ่น
ลู่เหวย์ชะงักไปชั่วขณะ มือยังค้างกลางอากาศ กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่
เขาค่อนข้างประหลาดใจ ตอนแรกนึกว่าการเก็บอ่างเก็บน้ำจะค่อยเป็นค่อยไป น้ำลดระดับลงทีละชั้น ที่ไหนได้กลับ "ฟึ่บ" หายยกผืนไปเลย
ถ้าห้วงมิติของเขากว้างใหญ่พอล่ะก็ ต่อไปจะเก็บแม้แต่ทะเลทั้งทะเลเข้าไปได้ไหมนะ?
ฉากนั้นคงน่าดูไม่น้อยเลย
ลู่เหวย์นึกภาพในใจ พลางส่ายหัว
ถ้าทำเอาซะใหญ่โตขนาดนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องสนุกแล้ว ถ้ายังไม่อยากทำลายโลกก็อย่าเพิ่งคิดอะไรแบบนั้นเลยดีกว่า
เขาหลับตาลง ส่งจิตสำนึกเข้าไปในห้วงมิติ
มุมหนึ่งของผืนดินสีดำนั้น มีผืนน้ำขนาดไม่น้อยเพิ่มเข้ามา ตั้งอยู่อย่างสงบเงียบ บนผิวน้ำยังมีปลาสองสามตัวที่ถูกเก็บเข้ามาด้วยว่ายวนไปมาอย่างงุนงง
ห้วงมิติกว้างขวางนัก น้ำแค่นี้ใส่ไว้ก็เป็นเพียงแอ่งเล็กๆ แอ่งหนึ่ง
ลู่เหวย์นึกอยากได้สิ่งใดขึ้นมา เขาก็กำจัดจุลินทรีย์และสิ่งเจือปนในน้ำทิ้งจนหมด ทำให้น้ำกลับคืนสู่สภาพบริสุทธิ์ที่สุด ป้องกันไม่ให้ห้วงมิติปนเปื้อน
แล้วเขาก็ยืนอยู่ริมอ่างเก็บน้ำ ปล่อยน้ำพุวิญญาณจากห้วงมิติเติมลงไปใหม่
สายน้ำพวยพุ่งออกจากความว่างเปล่า เติมเต็มทุกซอกมุมของอ่างเก็บน้ำอย่างเงียบเชียบ ผิวน้ำค่อยๆ สูงขึ้น ไม่นานนักอ่างเก็บน้ำก็เต็มเปี่ยม
ลู่เหวย์ปล่อยปลาเล็กและไข่ปลาลงไปอีกเล็กน้อย รอให้พวกมันค่อยๆ โตขึ้นเอง