รถไฟฟ้าค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่ประตูบานนั้น
ผ่านซุ้มประตูไป ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนราวกับมีคนกดเปลี่ยนช่อง
ใต้ท้องฟ้าคราม ลานกว้างเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงใบตาลกระทบกันในสายลมดังซ่า ๆ
ภูเขาจำลอง สายน้ำลดหลั่น น้ำพุและระเบียงทางเดิน แกะสลักอย่างประณีต ทุกซอกมุมเผยให้เห็นความใส่ใจ
บ่อน้ำเลี้ยงปลาคาร์ปไว้ สีแดงสลับขาว วกเวียนว่ายไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ไม่กลัวคนเลยสักนิด
ระเบียงทางเดินมีไม้เลื้อยพันเกี่ยว ออกดอกสีม่วงเล็ก ๆ ห้อยระโยงระยางเป็นพวง ตัดแต่งอย่างบรรจงราวกับม่านบุปผา
พื้นปูด้วยแผ่นหินเขียว ซอกหินถมด้วยทรายละเอียด สะอาดหมดจดจนไม่มีแม้แต่ใบไม้ร่วงสักใบ
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และความสดชื่นของพืชพรรณ แถมยังมีเสียงดนตรีแผ่วเบาลอยมาตามลม ดูเหมือนไม่มีอยู่จริง
รถไฟฟ้าจอดนิ่งหน้าประตูห้องโถงใหญ่สีทองอร่าม ตกแต่งอย่างหรูหรา คนขับรอให้พวกเขาลงจากรถแล้วก็ขับจากไปอย่างเงียบเชียบ
ตรงประตูทางเข้าใหญ่ มีเด็กสาวแต่งกายบางเบายืนเรียงรายอยู่สองแถว
แต่ละคนขายาวรูปร่างสูงใหญ่ ผิวพรรณขาวสะอาด ส่วนบนใส่เสื้อเกาะอก ส่วนล่างนุ่งกระโปรงสั้นสีเดียวกัน ชายกระโปรงอยู่ที่โคนขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่อง
พวกเธอโค้งคำนับพร้อมเพรียงกัน กิริยาท่าทางเป็นระเบียบราวกับซ้อมมาหลายร้อยครั้ง แม้แต่องศาการก้มเอวก็เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน
"แขกผู้มีเกียรติ ยินดีต้อนรับสู่การมาเยือนของท่าน" เสียงหวานนุ่ม ใสกระจ่างก้องสะท้อนอยู่ใต้ชายคา