รถไฟค่อย ๆ เคลื่อนออกจากชานชาลา เสียงดังครืน ๆ เป็นจังหวะดังขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่เหวย์ถือสัมภาระง่าย ๆ ผ่านตู้ที่นั่งแข็งที่แออัดวุ่นวายและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสารพัด เดินไปทางพื้นที่ตู้นอนด้านหลังที่ค่อนข้างเงียบสงบ
เขาซื้อตั๋วตู้นอนนุ่ม
รถไฟเที่ยวที่ 19 ขบวนนี้ ตอนนี้ยังมีตู้ที่นั่งแข็งพ่วงมาอีกสองสามตู้ อีกไม่กี่ปีก็จะถูกยกเลิกทั้งหมด เปลี่ยนเป็นตู้นอนทั้งหมด
คงเพราะกลัวว่าคนที่บ้าระห่ำบางคนจะนั่งที่นั่งแข็งหกเจ็ดวันติดแล้วตายคารถไฟ
ส่วนที่เรียกว่าตู้นอนนุ่ม สภาพก็เรียบง่ายกว่ายุคหลังมาก แค่มีเตียงน้อยกว่าตู้นอนแข็งสองเตียง พื้นที่กว้างกว่าเล็กน้อย หน้าห้องแต่ละห้องมีผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มที่รูดปิดได้ นับว่ามีความเป็นส่วนตัวเพิ่มขึ้นนิดหน่อย แค่นั้นเอง
ลู่เหวย์เจอหมายเลขห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว เปิดผ้าม่านสีน้ำเงินเข้มที่ดูเก่าเข้าไป
ในห้องมีคนอยู่สามคนแล้ว ดูอายุยังน้อย อายุต้นยี่สิบ ชายสอง หญิงหนึ่ง
พวกเขานั่งล้อมโต๊ะเล็กข้างเตียงล่างเล่นไพ่กันอยู่ เปลือกเมล็ดแตงโม เปลือกถั่วลิสง กระดาษห่อลูกอม กระจัดกระจายเต็มไปหมด