ศาสตราจารย์หลิวถือปึกเอกสารนั้นไว้ในมือ ราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
เขาไม่รีบร้อนเปิดอ่านเนื้อหาข้างใน แต่เดินไปที่ประตูก่อน ปิดประตูให้แน่นสนิท แล้วตรวจดูกุญแจอีกครั้ง ก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน
เขาถอดแว่นออก ใช้ชายเสื้อเช็ดเลนส์อย่างบรรจง สวมแว่นกลับเข้าไปใหม่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพลิกเปิดหน้าแรก
ในห้องทำงานเงียบสนิท มีเพียงเสียงกระดาษพลิกดังสวบสาบ ทีละแผ่น ทีละแผ่น ไม่รีบไม่เร่ง
ลู่เหวย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ไม่ส่งเสียงใดๆ
เขายกแก้วน้ำที่อุ่นแล้วขึ้นมาจิบหนึ่งคำ แล้ววางลง นั่งรออยู่อย่างเงียบๆ เช่นนั้น
แสงแดดนอกหน้าต่างค่อยๆ เคลื่อนที่ จากบนโต๊ะลงสู่พื้น จากพื้นขึ้นไปบนผนัง ทีละชุ่น ทีละชุ่น ราวกับคนคนหนึ่งกำลังเดินเล่นอย่างช้าๆ
ศาสตราจารย์หลิวอ่านจนลืมตัว
บางครั้งก็ขมวดคิ้ว บางครั้งก็ผงกศีรษะ บางครั้งก็ใช้นิ้ววาดอะไรบางอย่างบนโต๊ะ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง
บางครั้งเขาก็หยุด จ้องมองหน้าหนึ่งอยู่นาน ราวกับกำลังย่อยอะไรที่เหลือเชื่อ จากนั้นก็พลิกไปหน้าถัดไป
แก้วชาของเขาอยู่ใกล้มือ เขายกขึ้นมาจิบเป็นครั้งคราว ชาเย็นชืดไปนานแล้ว แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ วางแก้วลงแล้วอ่านต่อ
ระหว่างนั้นมีคนมาเคาะประตู
ครั้งแรกเป็นนักวิจัยหนุ่มคนหนึ่ง โผล่หัวเข้ามาอยากถามอะไรสักอย่าง ศาสตราจารย์หลิวไม่แม้แต่จะเงยหน้า สะบัดมือ แล้วพูดว่า “วันนี้ไม่พบใคร”
ครั้งที่สองเป็นคนส่งหนังสือพิมพ์ วางปึกหนังสือพิมพ์ไว้ที่ประตู ศาสตราจารย์หลิวไม่แม้แต่จะเปิดประตู พูดผ่านประตูว่า “วางไว้ตรงนั้นแหละ”
ครั้งที่สามเป็นรองผู้อำนวยการสถาบัน มีธุระจะมาหารือ ศาสตราจารย์หลิวเดินไปที่ประตู เปิดประตู พูดเบาๆ สองสามประโยค รองผู้อำนวยการมองลู่เหวย์แวบหนึ่ง พยักหน้าแล้วก็เดินจากไป ประตูปิดลงอีกครั้ง
ลู่เหวย์นั่งอยู่ตรงนั้น มองไปรอบๆ ห้องทำงานอย่างไร้จุดหมาย
นาฬิกาแขวนบนผนังเดินติ๊กต็อกๆ เข็มนาฬิกาเดินจากเก้าโมงไปสิบโมง จากสิบโมงไปสิบเอ็ดโมง
ตอนเที่ยง ศาสตราจารย์หลิวหยิบขนมปังกรอบสองชิ้นออกจากลิ้นชัก ยื่นให้ลู่เหวย์ชิ้นหนึ่ง ตัวเองหักครึ่งชิ้น กินพร้อมน้ำเย็นๆ สายตาไม่เคยละจากกระดาษพวกนั้น