“เป็นไงบ้าง หล่อไหม?” ลู่เหวย์หันไปขยิบตาให้สวีลี่ลี่
“อื้ม หล่อ พี่ลู่เหวย์เป็นคนที่หล่อที่สุดในโลกเลย” สวีลี่ลี่ตอบโดยไม่ลังเล นั่นก็เป็นคำพูดจากใจจริงของเธอ
ลู่เหวย์บีบแก้มสวีลี่ลี่เบาๆ “อืม มีรสนิยมดี ไปกันเถอะ ออกเดินทางกัน”
มาถึงลานบ้าน สตาร์ทรถจี๊ป 212 เสียงเครื่องยนต์ “ตุ๊บๆๆ” ก็ดังขึ้น
สวีลี่ลี่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือถือถุงผ้าใบเล็กไว้แน่น แอบชำเลืองมองลู่เหวย์เป็นครั้งคราว มุมปากยิ้มน้อยๆ
รถแล่นออกจากลานบ้าน ขึ้นถนนดิน มุ่งหน้าไปทางเมือง
จากหมู่บ้านตงโกวไปเมือง ยังไงก็ต้องผ่านหมู่บ้านหนานโกว
บังเอิญจริงๆ ตอนผ่านหมู่บ้านหนานโกว ก็เจอจังหวะที่หลานชุนเยี่ยนกำลังออกจากบ้านพอดี
เธอถือตะกร้าเตรียมไปบ้านพี่ชายเพื่อขอไข่ไก่สักหน่อย จะได้ฝากให้แม่ของลู่เหวย์ทีหลัง
ผลคือเพิ่งออกจากประตู ก็ได้ยินเสียงรถจี๊ป เธอเงยหน้าขึ้น เห็นรถ 212 คันคุ้นเคยนั้น ก็ตกตะลึงทันที ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้
เธอยืนอยู่ข้างทาง โบกมือ แล้วเรียกรถให้จอด
ลู่เหวย์เองก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ มาเจอหลานชุนเยี่ยน
เขายิ้มขมขื่น ลดความเร็วลง เหยียบเบรก รถส่งเสียง “เอี๊ยด” จอดตรงหน้าหลานชุนเยี่ยน พร้อมฝุ่นตลบ
หลานชุนเยี่ยนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม กำลังจะพูด ก็ชะโงกหน้าเข้าไปในหน้าต่างรถ ทันใดนั้นก็เห็นสวีลี่ลี่ที่เบาะข้างคนขับ
สวีลี่ลี่กำลังก้มหน้า นิ้วมือบิดชายเสื้อ รอยแดงบนใบหน้ายังไม่จาง ราวกับเพิ่งทำอะไรผิดมา
รอยยิ้มบนใบหน้าหลานชุนเยี่ยนแข็งค้าง
เธอมองลู่เหวย์ แล้วมองสวีลี่ลี่ สายตาวนไปมาระหว่างทั้งสอง ท้ายที่สุดก็ถลึงตาใส่ลู่เหวย์อย่างแรง
ความหมายในแววตานั้นชัดเจนเหลือเกิน เจ้าพวกรักมากหลายใจ พ่อพูดไว้ไม่ผิดเลย ไปที่ไหนก็สร้างปัญหาถึงที่นั่น