ลู่เหวย์ออกจากบ้านพักของตาเซียตอนฟ้ายังไม่สว่างดี
หิมะหยุดแล้ว ลมก็สงบ ในสวนเงียบเชียบ มีเพียงกิ่งต้นแอปเปิ้ลที่บางครั้งร่วงลงมากองหนึ่ง ดังฟู่เบาๆ
เขาไม่รบกวนตาเซียที่ยังหลับอยู่ ค่อยๆ ย่องออกประตู ไปยังหลังกำแพงนอกบ้าน ใจคิดเคลื่อนไหว ก็หายวับไปในแสงอรุณ
เมื่อลืมตาอีกครั้ง ก็มายืนอยู่บนถนนเซี่ยงไฮ้แล้ว
เซี่ยงไฮ้เดือนพฤศจิกายนชื้นแฉะ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นคาวของน้ำในแม่น้ำ ผสมกับกลิ่นหอมปาท่องโก๋ที่ลอยมาจากร้านอาหารเช้า
เขากระชับเสื้อคลุม รีบเดินผ่านถนนสองสามสาย ขึ้นไปยังตึกพักอาศัยเก่าที่หานหนิงอยู่
ขึ้นไปชั้นสาม หยิบกุญแจไขประตู
ในห้องเงียบกริบ ม่านปิดอยู่ แสงสลัว อากาศมีกลิ่นฝุ่นจางๆ เหมือนไม่มีใครอยู่มาหลายวัน
เขาตะโกนเรียก "หานหนิง" ไม่มีใครขาน
เดินไปดูห้องนอนอีกครั้ง ผ้าห่มพับเรียบร้อย หมอนวางตรงระเบียบ บนโต๊ะหัวเตียงมีน้ำครึ่งแก้วที่เย็นชืด เกาะหยดน้ำที่ข้างแก้ว
เขาคิดว่าหานหนิงออกไปข้างนอกแล้ว จึงนั่งรอที่โซฟา
เขารอเกือบสองชั่วโมง พลิกนิตยสารสองสามเล่ม แล้วลุกขึ้นเดินไปมา นั่งไม่ติดแล้ว ล็อกประตูให้ดี ลงจากตึก ขี่มอเตอร์ไซค์ตรงไปบ้านหานเยว่