“คุณเป็นคนเอาของไปใส่ในกระเป๋าเขาใช่ไหม?” ลวี่เฟิ่งเจียวจ้องมองลู่เหวย์ด้วยท่าทีระแวดระวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เว่ยเจี้ยนจวินยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมทางของพวกเขา ถึงแม้หลังจากที่ลู่เหวย์เตือนแล้ว ทั้งเธอและเสิ่นกั๋วเฉิงก็เห็นว่าต่อไปคงต้องระวังกันมากขึ้น
แต่พอได้เห็นเพื่อนเก่าถูกจับไปต่อหน้าต่อตา ทั้งคู่ก็รู้สึกสับสนใจเป็นอย่างมาก
ลู่เหวย์หัวเราะเยาะ “ฉันก็แค่เอาของคืนเจ้าของเท่านั้น”
เสิ่นกั๋วเฉิงกับลวี่เฟิ่งเจียวเงียบไปทั้งคู่เมื่อได้ยิน พวกเขาเพิ่งได้ยินสิ่งที่เว่ยเจี้ยนจวินพูดมาก่อนหน้านี้ ชัดเจนว่าของนั่นคือเว่ยเจี้ยนจวินที่ตั้งใจยัดใส่กระเป๋าลู่เหวย์เพื่อใส่ร้าย
แต่ไม่รู้ว่าไปโผล่ในกระเป๋าเว่ยเจี้ยนจวินเองได้ยังไง
จะโทษลู่เหวย์ได้เหรอ?
เห็นได้ชัดว่าโทษเขาไม่ได้ เป็นเว่ยเจี้ยนจวินที่ทำกรรมเอง กรรมก็ตามสนอง
พวกเขาถึงจะเป็นเพื่อนเว่ยเจี้ยนจวิน ก็ยังโทษลู่เหวย์ไม่ได้อยู่ดี
ขณะเดียวกัน บ็อบแคตและหัวหน้าของมันก็เฝ้าดูกระบวนการที่เว่ยเจี้ยนจวินถูกจับตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าบึ้งตึงจนแทบหยดน้ำได้
สินค้าถูกตรวจยึด จะโกรธกันแค่ไหนก็รู้ ๆ กันอยู่ แทบอยากจะแทงเว่ยเจี้ยนจวินให้ตาย
บ็อบแคตด่ากราด “ไอ้งั่งนี่ เอาไม้เอามันไปยัดไว้ใต้ห่อผ้าก็ยังไม่ถูกจับ
ดันวางไว้บนนั้นอย่างโจ๋งครึ่ม นี่มันจงกรมแบบสมัครใจชัด ๆ ”