คาริน่าก้มหน้าลง แต่มุมปากกลับยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ รอยยิ้มนั้นซ่อนไว้ลึกมาก ราวกับฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาจากใต้ภูเขาน้ำแข็ง ถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็ไม่มีทางเห็น
ลู่เหวย์มองไปที่เหล่าทหารหญิง
พวกเธอก็จ้องมองเขาอยู่เช่นกัน
ดวงตายี่สิบคู่จับจ้องมาที่ลู่เหวย์พร้อมกัน เปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ และการประเมิน
พวกเธอมองชายหนุ่มชาวหลงกั๋วที่ยืนอยู่ข้างผู้ฝึกสอนใหญ่คนนี้ เขายังหนุ่ม หน้าตาขาวสะอาด รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อแจ็กเก็ตธรรมดา กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ มองดูแล้วไม่ต่างอะไรกับพวกหนุ่ม ๆ ทั่วไปตามท้องถนน
ทหารหญิงบางคนเริ่มซุบซิบกันแล้ว กระซิบกระซาบเป็นภาษารัสเซีย จ้อกแจ้กจอแจ ราวกับฝูงนกกระจอกที่แตกตื่นในป่า
เย่คาเจียลิน่ายืนหลังตรง อกผายไหล่ผึ่ง สายตากวาดมองไปยังเหล่าทหารหญิงที่ยังคงซุบซิบกันอยู่ในสนาม เสียงของเธอไม่ดังมาก แต่กลับชัดเจนส่งไปถึงหูของทุกคน
“เงียบ”
ทันใดนั้นในสนามก็เงียบกริบ
ยี่สิบคนยืนตรงพร้อมกัน หลังเหยียดตรง คางเก็บลงเล็กน้อย ราวกับต้นไป๋หยาง 20 ต้นที่ถูกแรงลมพัดผ่านแล้วเด้งกลับมา
ไม่มีใครซุบซิบอีก ไม่มีใครยิ้ม แม้แต่เสียงหายใจก็เบาลง ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปที่เย่คาเจียลิน่า รอให้เธอพูด
สายตาของเย่คาเจียลิน่ากวาดมองใบหน้าของพวกเธอ
“วันนี้ ก่อนเริ่มการฝึกอย่างเป็นทางการ เรามาอุ่นเครื่องกันก่อน”
เธอหยุดไปชั่วขณะ สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มทหารหญิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่การยิ้ม แต่เป็นส่วนโค้งที่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย
“พวกเธอมักจะยกย่องตัวเองว่าเป็นกำลังสำคัญ คิดว่าตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าทหารชายคนไหนจริง ๆ น่ะสิ? วันนี้ ฉันจะให้โอกาสพวกเธอ”
เธอหันตัวไปด้านข้าง ยื่นมือออกมา ชี้ไปที่ลู่เหวย์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“เห็นคนที่อยู่ข้างฉันไหม? ดูผอมแห้งแรงน้อย เหมือนจะไม่มีแรงอะไร
พวกเธอยี่สิบคน เข้ามาพร้อมกันเลย
แค่ทำให้เขาล้มลงได้ วันนี้จะให้หยุดพักหนึ่งวัน จะไปไหนก็ไป ฉันไม่ยุ่ง”
ในสนามระเบิดเสียงโหวกเหวกขึ้นทันที
พวกทหารหญิงมองหน้ากันไปมา แววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับมีใครสาดน้ำมันลงบนกองถ่านที่คุอยู่ เปลวไฟพลุ่งขึ้น “พรึ่บ”