ลู่เหวย์ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติ
เอทิลีนกับโพลีเอทิลีน ต่างกันแค่คำเดียว แต่ราวฟ้ากับเหว
พูดง่าย ๆ คือ เอทิลีนเป็นวัตถุดิบ โพลีเอทิลีนคือผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป
สถานการณ์ของสหภาพโซเวียตตอนนี้เปรียบได้กับ: ในบ้านมีเมล็ดข้าวสาลีเต็มยุ้งฉาง แถมยังมีเครื่องโม่บดแป้งได้ แต่กลับไม่มีเตาอบ จะทำขนมปังให้กินอิ่มท้องก็ทำไม่ได้
พวกเขามีน้ำมันปิโตรเลียมมากมาย และสามารถแยกเอทิลีนออกมาได้ แต่กลับติดขัดอยู่ที่ขั้นตอนสุดท้ายและสำคัญที่สุดในการเปลี่ยนจากเอทิลีนเป็นผลิตภัณฑ์พลาสติก นั่นคือการขาดแคลนอุปกรณ์ครบชุดและเทคโนโลยีสำหรับการแปรรูปขั้นสูง
เอทิลีนน่ะ ใช้โดยตรงไม่ได้ แต่มันเป็น "แม่แห่งเคมีภัณฑ์" ที่สามารถกลายร่างเป็นอะไรได้สารพัด
โพลีเอทิลีน พอลิไวนิลคลอไรด์ โพลิสไตรีน เรซิน ABS ยางสังเคราะห์
แถมยังผลิตเอทิลีนไกลคอลได้อีก ซึ่งเป็นวัตถุดิบสำคัญในการผลิต "ผ้าดาครอน" (ผ้าเดครอน) ที่ฮิตไปทั่วประเทศ และน้ำยาหล่อเย็นรถยนต์
แผนการอันอาจหาญผุดขึ้นในหัวของลู่เหวย์อย่างรวดเร็ว และยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ นิ้วชี้เคาะเบา ๆ บนที่วางแขนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง เกิดเสียง ตุ้บ ๆ เป็นจังหวะ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเฉียบคม มองไปที่เซอร์เกย์
"เซอร์เกย์ ผมมีแนวคิดอย่างหนึ่ง
ถ้าทำได้จริง พวกเราก็จะเริ่มความร่วมมือระยะยาวที่มั่นคงได้
ผมไม่เพียงยกเลิกหนี้เงินดอลลาร์สหรัฐก้อนนั้นให้คุณได้ แต่ยังทำให้คุณมีแหล่งรายได้ที่มั่นคงและต่อเนื่องมากขึ้นด้วย"
เซอร์เกย์โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างแรง แทบลุกจากเก้าอี้ "วิธีอะไร?"
ลู่เหวย์ลุกขึ้น เดินไปที่แผนที่สหภาพโซเวียตแผนใหญ่บนผนัง ปลายนิ้วแตะลงตรงจุดชายฝั่งทะเลทางตะวันออกไกลอย่างแม่นยำ นั่นคือเมืองวลาดิวอสต็อก