ตอนที่ลู่เหวย์กลับมาถึงห้างสรรพสินค้า เซอร์เกย์กำลังนั่งเอนหลังสูบบุหรี่อยู่หลังโต๊ะทำงาน สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้ามีก้นบุหรี่กองอยู่สามสี่มวนแล้ว
เห็นลู่เหวย์ผลักประตูเข้ามา เขารีบดับบุหรี่ ลุกขึ้นยืนเดินมารับสองก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ดูคลังสินค้าเสร็จแล้วหรือ ถูกใจไหม”
“ดีทีเดียว เอาที่นั่นแหละ”
ลู่เหวย์โยนลูกกุญแจในมือเล่นสองที แล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง ไม่พูดจาไร้สาระ กล่าวตรงๆ ว่า “สินค้าล็อตแรกมาถึงแล้ว นาฬิกาดิจิทัลหนึ่งแสนเรือน แล้วก็พวกช็อกโกแลตกับเส้นหมี่ที่คุณต้องการมีอยู่ครบ คุณส่งคนไปรับได้ตลอดเวลา”
รอยยิ้มบนใบหน้าเซอร์เกย์แข็งค้างไปชั่วขณะ
“มาถึงแล้วหรือ” เขาทวนคำ น้ำเสียงแฝงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด “เร็วจัง”
ลู่เหวย์พยักหน้า ไม่อธิบายอะไรมาก
เซอร์เกย์มองเขาคราหนึ่ง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
เขาหันหลังกลับไป เลื่อนกองเอกสารบนโต๊ะทำงานไปด้านข้าง แล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบน้ำ ใช้เวลาเนิ่นนานอยู่นานกว่าจะเอ่ยปาก
“คุณลู่” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำลงกว่าเมื่อครู่ “มีเรื่องหนึ่ง… ผมอยากปรึกษาคุณหน่อย”
ลู่เหวย์ขมวดคิ้ว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไม่พูดอะไร รอให้เขาพูดต่อ
“เรื่องเงินค่าสินค้า” เซอร์เกย์ถูมือสองข้าง ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ค่อนข้างกระอักกระอ่วน “คุณว่าเป็นไปได้ไหมที่จะ… จ่ายบางส่วนเป็นรูเบิล คุณวางใจได้ ผมให้ตามอัตราตลาดมืด ไม่ให้คุณเสียเปรียบ”