หยางเจี้ยนจวินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาเงยหน้ามองท่านผู้เฒ่าจิน แล้วหันไปมองจินต้าเปียว น้ำเสียงลดต่ำลง
"พ่อครับ พ่อไม่รู้หรอก ประธานสหกรณ์โรงเรือนของหมู่บ้านนั้นแซ่ลู่ ชื่อลู่เหวย์
อย่ามองว่าอายุยังน้อย เขาไม่ใช่คนธรรมดา"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมต่อ "เบื้องหลังของคนผู้นั้นลึกล้ำหยั่งไม่ถึง แม้แต่เลขาฯ หานยังต้องไปเยี่ยมถึงที่"
ท่านผู้เฒ่าจินนิ่งงันไปชั่วขณะ "เลขาฯ หาน? เลขาฯ หานคนไหน?"
"จะมีใครได้อีกล่ะ? ก็คนในเมืองนั่นไง! หานหมิงหย่วน เลขาฯ หาน!"
น้ำเสียงของหยางเจี้ยนจวินไม่ได้ดัง ทว่ากลับทำให้จินต้าเปียวตกใจสะดุ้งโหยง
หน้าของจินต้าเปียวซีดเผือดทันที
ถ้วยชาในมือเขาหล่นลงบนโต๊ะ น้ำชากระฉอกเต็มโต๊ะ ไหลย้อยลงตามขอบโต๊ะ หยดลงบนขากางเกง เขากลับไม่รู้สึกตัวเลย
นึกถึงคำขู่ที่ตัวเองพูดไว้ นึกถึงตอนกลางคืนยังคิดจะไปตัดผักของคนอื่น
ขาพลันอ่อนยวบ ราวกับถูกใครถอนกระดูกออกไป
ท่านผู้เฒ่าจินมองดูท่าทางของลูกชาย ดวงตาเบิกกว้าง ถามอย่างเดือดดาล "พูดมา! แกไปหาเรื่องเขามาหรือเปล่า?"
"เปล่า ไม่มีจริง ๆ..." จินต้าเปียวส่ายหัวรัวเร็วราวกับลูกกระพรวน ถ้าเขากล้าพูดความจริง พ่อเขาคงเอากล้องบุหรี่ตีเขาตายแน่
หยางเจี้ยนจวินเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ต้าเปียว ฉันขอเตือนนายสักคำนะ คนคนนี้ นายอย่าไปหาเรื่องเลย