ลู่เหวย์เหลือบมองคุณชายจินที่เอ่ยปาก ไม่ได้สบตาเขาโดยตรง สายตาเรียบเฉย
“ยังไง? นายไม่พอใจหรือ?” ลู่เหวย์หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง เสียงไม่ดัง แต่ท่าทีดูถูกนั้นใครก็ฟังออก
ลู่เหวย์หยิ่งหรือ? ก็หยิ่งอยู่บ้าง
แต่เขามีทุนและความมั่นใจที่จะหยิ่ง
อย่าว่าแต่น้องเมียของนายเมืองเลย ต่อให้น้องสาวภรรยานายเมืองมาเอง เขาก็ไม่ใส่ใจ
สีหน้าจินต้าเปียวมืดครึ้มราวกับบีบน้ำออกมาได้
เขาจ้องลู่เหวย์อยู่นานหลายวินาที เนื้อที่แก้มกระตุกเป็นจังหวะ เหมือนกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่าง
อ้าปากสองครั้ง อยากทิ้งคำขู่ไว้สักประโยค แต่พอมองดูชาวบ้านรอบๆ ที่กำเสียมกับด้ามพลั่วแน่น แล้วมองรถเก๋งคันเงาวับที่จอดอยู่ด้านหลังลู่เหวย์ สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงคอ
เขากัดฟันหลุดประโยคหนึ่ง “ได้ เธอพวกนี้แน่นัก” แล้วหันหลังขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ โบกมือให้ลูกน้องไม่กี่คน
“ไป!”
มอเตอร์ไซค์ส่งเสียงดัง ตือๆๆ แล้วขับจากไปอย่างรวดเร็ว
จางเอ้อร์ ซ่งไห่ และอีกไม่กี่คนก็เดินตามต้อยๆ ไปอย่างหมดอาลัย
“ลู่เหวย์ นายก่อเรื่องแล้ว ก่อเรื่องใหญ่แล้วขอบอกไว้” จางเอ้อร์ทิ้งประโยคไว้ หันหลังแล้ววิ่งหนีไป
ซูต้าเป่าวางเสียมลง ตบฝุ่นบนมือ แล้วพูดด้วยความกังวลว่า
“ลู่เหวย์ จินต้าเปียวนี่เป็นนักเลงดังในเมือง เล่นการพนันเก็บค่าคุ้มครอง ได้ยินว่าโหดมาก