ภายในห้วงมิติ หลานเวยเวยลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ
ห้วงเวลารอบตัวเธอถูกลู่เหวย์แช่แข็งไว้อย่างสมบูรณ์
อากาศหยุดไหลเวียน แสงแข็งตัวเป็นรูปร่างตายตัว แม้แต่เส้นผมที่ทิ้งตัวก็หยุดอยู่ ณ ชั่วขณะหนึ่ง ราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกกดปุ่มหยุด
ในสภาพเช่นนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรกับเธอ เธอก็จะไม่รู้สึกตัวใด ๆ ทั้งสิ้น
ลู่เหวย์จะทำอะไรตามใจก็ได้แล้ว
เพียงแค่คิด เสื้อคนไข้ลายทางสีฟ้าขาวบนตัวหลานเวยเวยก็สลายหายไปอย่างเงียบงัน กลายเป็นอนุภาคในห้วงมิติ
เรือนร่างขาวบริสุทธิ์ดุจหยกเผยออกมา แต่กลับไม่มีวี่แววเย้ายวนใด ๆ
ลู่เหวย์ไม่กล้ามองมาก แม้แต่น้อย กลัวว่าตนเองจะใจลอย ส่งผลต่อการรักษา
พลังจิตของเขาต้องรวบรวมสมาธิอย่างสูงสุด ทุ่มเททั้งจิตใจทั้งหมด ถอนเซลล์มะเร็งที่กัดกร่อนชีวิตของเธอออกทีละเซลล์
พลังจิตประหนึ่งหนวดสัมผัสที่มองไม่เห็น ทะลุผ่านผิวหนังขาวนวล เข้าสู่ชั้นเนื้อเยื่อ หลอดเลือด กระดูก ลู่เหวย์ "มองเห็น" ได้อย่างชัดเจน ทุกซอกมุมในร่างหลานเวยเวยปรากฏในจิตสำนึกของเขา แม่นยำกว่าซีทีหรือเอ็มอาร์ไอใด ๆ
ตับอ่อนบวมโตมากกว่าหนึ่งรอบ ถูกเซลล์มะเร็งสีดำหม่นปกคลุมทั้งหมด ผิวอักเสบเป็นหนอง แถมยังเริ่มตายแล้ว
ที่แย่กว่านั้นคือ เซลล์มะเร็งเหล่านั้นแพร่กระจายไปแล้ว เหมือนเมล็ดพิษที่ถูกโปรยลง รากหยั่งลึกในตับ ปอด กระดูก กำลังค่อย ๆ ปล้นชิงชีวิตของเธอไปทีละน้อย