ลู่เหวย์มองดูใบหน้าของเขา ใบหน้านี้ผ่านแดดผ่านลมมาอย่างโชกโชน หางตามีรอยย่นลึกขนาดหนีบยุงได้ แต่แววตากลับฉายแววความเฉลียวฉลาดและมุ่งมั่น ไม่ใช่พวกที่ทำงานไปวันๆ
"ทำงานมากี่ปีแล้ว?"
"สิบสองปีครับ" ชายคนนั้นยืดอกตรงขึ้น น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นอีกนิด "จากเด็กฝึกงานจนได้เป็นรองหัวหน้าแผนกโรงงาน ต่อมาโรงงานขาดทุนเลยปิดตัวไป... วันนี้เห็นพวกคุณรับสมัครงาน ผมก็... เลยแวะมาดู"
ลู่เหวย์พับกระดาษเรียบร้อย ยื่นกลับใส่มือเขา แล้วยื่นมือขวาออกไป "แซ่อะไรครับ?"
"ไม่กล้าครับ แซ่โจว โจวเจี้ยนกั๋ว" ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบเช็ดมือกับขากางเกงแล้วจับมือทักทาย "คุณ... คุณเป็นเถ้าแก่เหรอ?"
"ใช่แล้ว ผมเป็นเถ้าแก่" เขายิ้มแล้วพูดต่อ "งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน พรุ่งนี้คุณมาทำงานได้เลย ลองงานก่อนสักหนึ่งเดือน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ตำแหน่งหัวหน้าโรงงานก็จะเป็นของคุณ
ค่าตอบแทนก็เดือนละ 500 หยวน มีหอพักให้ โรงงานมีโรงอาหารให้ฟรี ถ้าทำงานดี สิ้นปีมีเงินปันผลอีกด้วย"
ดวงตาของโจวเจี้ยนกั๋วเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที ริมฝีปากสั่นระริกสองสามครั้ง แทบพูดอะไรไม่ออก เสียงสั่นเครือ "ได้! ได้! พรุ่งนี้เช้าผมมาเลย!"
ลู่เหวย์ยิ้มแล้วพยักหน้า "โอเค คุณกลับไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าเริ่มงาน 8 โมง"
"อ้อ ดีครับ งั้นผมกลับไปเตรียมตัวก่อนนะ ลาก่อนครับเถ้าแก่"
ลู่เหวย์พยักหน้า มองดูเขาจากไป
ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าโจวเจี้ยนกั๋วจะทำได้ไหม ถ้าทำได้ก็ให้ทำต่อไป ถ้าไม่ไหวก็ย้ายไปเป็นคนงานธรรมดา
ตอนนี้มีคนแรกมาสมัครงานแล้ว คนที่สองจะยังอยู่อีกไกลแค่ไหนกัน?
……
โจวเจี้ยนกั๋วปั่นจักรยานคันที่ดังทุกอย่างยกเว้นกระดิ่ง กระเด้งกระดอนไปตามถนนดินลูกรังที่ขรุขระ
โซ่จักรยานส่งเสียงดังกราวๆ ราวกับจะพังลงเมื่อไหร่ก็ได้ เขาปั่นเร็วจนลมตีเข้าใส่คอเสื้อ แต่กลับรู้สึกอุ่นไปทั้งตัว หน้าผากซึมเหงื่อออกมาเป็นชั้นบางๆ