มีโจวเจี้ยนกั๋วที่คลุกคลีอยู่ในโรงงานมากว่าสิบปีมาช่วย การรับสมัครงานก็ราบรื่นขึ้นมาก
เขาเป็นคนรู้จริง ถามคำถามได้ตรงประเด็น
เคยทำงานในโรงงานอะไรมาก่อน? มีทักษะอะไรบ้าง? ถ้าเครื่องจักรมีปัญหาจะจัดการยังไง? เคยสอนลูกศิษย์ไหม? แค่ถามไม่กี่คำก็รู้ได้ทันทีว่าฝีมืออีกฝ่ายประมาณไหน
"คุณ เมื่อก่อนทำงานทอผ้าในโรงงานทอผ้าใช่ไหม? ดี ไปลงทะเบียนทางนู้น พรุ่งนี้มาทดลองงาน"
"คุณ ซ่อมมอเตอร์เป็นใช่ไหม? ได้ อยู่ต่อเลย แผนกซ่อมบำรุงของโรงงานกำลังขาดคน"
"คุณ... อะไรก็ไม่เป็น? ถ้าอย่างนั้นกลับไปรอข่าวนะ"
เขานั่งอยู่ตรงนั้น หลังตั้งตรง เสียงดังฟังชัด มีมาดของหัวหน้าแผนกโรงงาน
หวังเสี่ยวเจวียนยืนอยู่ข้างหลัง คอยส่งน้ำ ส่งเอกสาร และช่วยจัดระเบียบให้ลู่เหวย์กับคนอื่นๆ สองสามีภรรยาทำงานประสานกันได้ดี
ลู่เหวย์ยืนดูอยู่ข้างๆ บางครั้งก็แทรกถามบ้างเล็กน้อยเพื่อคัดกรอง
ส่วนหลี่เหิงก็คอยวิ่งวุ่นไปมา พาคนไปดูเครื่องจักรในอาคารโรงงาน ตอบคำถามพื้นฐาน
ยุ่งกันจนฟ้าเริ่มมืด จำนวนคนก็ครบพอดี
แต่คนที่มาไม่ได้มีแค่ร้อยคน กวาดตามองคร่าวๆ ดูเหมือนยังเหลืออีกห้าสิบหกสิบคนที่ยังไม่มีที่ไป
"นายท่าน จำนวนคนครบแล้ว คนที่เหลือพวกนี้ผมจะให้พวกเขากลับหมดเลยดีไหม?" โจวเจี้ยนกั๋วเข้ามาใกล้ ลดเสียงถาม
ลู่เหวย์ยังไม่ได้พูด คนที่เหลือได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าผิดหวัง
บ้างก็ก้มหน้าหงอย บ้างก็กัดริมฝีปาก สีหน้าโศกเศร้า
สมัยนี้หางานทำไม่ง่าย โดยเฉพาะงานที่ให้ค่าจ้างสูงแบบนี้ พลาดหมู่บ้านนี้ไปแล้วจะไปหาโรงเตี๊ยมแบบนี้ได้ที่ไหน?
ผู้คนค่อยๆ แยกย้ายกันไป บางคนดีใจ บางคนก็กลัดกลุ้ม
คนที่ถูกเลือกก็ยิ้มหน้าบาน ล้อมโจวเจี้ยนกั๋วถามนั่นถามนี่ คนที่ไม่ถูกเลือกก็ก้มหน้าหงอย เดินก้าวหนึ่งหันกลับมามองสามทีตรงไปทางประตูโรงงาน ฝีเท้าหนักเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว
ตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ คนหนึ่งก็เบียดออกมาจากฝูงชน