ภาพตรงหน้าเปลี่ยนจากแสงอรุณของมอสโกมาอย่างฉับพลัน ลู่เหวย์รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ
เขายืนอยู่ในคลังสินค้าที่คุ้นเคย นอกหน้าต่างคือแสงแดดของปี 2026 สว่างและร้อนแรงกว่าที่มอสโกจนเขาต้องหรี่ตา
ดูเวลาแล้วก็เป็นเวลาที่เขามีเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
เดิมทีเขาคิดว่าจะไม่กลับมาก่อนที่ระบบจะอัปเกรด
เพราะยิ่งเขาอยู่ที่นั่นนานเท่าไหร่ อาการป่วยของหลานเวยเวยก็ยิ่งแย่ลงทุกวัน
แต่คราวนี้ไม่กลับมาไม่ได้ สินค้ามูลค่า 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐไม่ใช่จำนวนน้อย นาฬิกาดิจิตอล ช็อกโกแลต เส้นบะหมี่แห้ง ในมือเขามีสต๊อกมากขนาดนั้นที่ไหนกันล่ะ? ต้องกลับมาซื้อที่นี่เท่านั้น
สูดหายใจเข้าลึก สะกดความคิดยุ่งเหยิงในหัวแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
สายแรกโทรหาเถ้าแก่จางจากโรงงานนาฬิกาดิจิตอล
"ท่านจาง ฉันลู่เหวย์เอง นาฬิกาดิจิตอลที่คุยกันไว้ 20,000 เรือน ฉันเพิ่มเงินอีก 5 แสน จะเร่งผลิตทันไหม?"
ปลายสายนิ่งไปครู่หนึ่ง "5 แสน? เถ้าแก่ลู่ ท่านแน่ใจนะ?"
ลู่เหวย์ไม่พูดพล่าม ตอบตรงๆ "ฉันเพิ่มให้เรือนละ 5 เหมา ก็อยากให้รู้เงื่อนไข ภายใน 2 วัน ฉันต้องเห็นของ"
ทางนั้นเงียบไปพักใหญ่ เสียงคิดเลขดังแว่วมาจากหูโทรศัพท์
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเถ้าแก่จางก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นขึ้น "ได้ เถ้าแก่ลู่ ของฉันหาให้ท่านได้ แต่ไม่ใช่ที่โรงงานฉันผลิตเอง ปริมาณมากขนาดนี้ ฉันคงต้องวิ่งหาจากที่อื่น"