รถแล่นออกห่างจากอาคารเก่าแก่นั้น ตอนนั้นมอสโกยามค่ำคืนก็ดึกมากแล้ว
แสงไฟถนนนอกหน้าต่างถอยหลังไปทีละดวง แสงสีส้มเหลืองบนกระจกดึงเป็นเส้นเลือนรางสายแล้วสายเล่า แล้วก็หายวับไปในกระจกมองหลังอย่างรวดเร็ว
ฮีตเตอร์ในรถเปิดแรงเต็มที่ คละเคล้ากับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกการ์ดีเนียที่ติดตัวเยกาเตรีนา แผ่กระจายไปทั่วห้องโดยสารที่ปิดสนิท
ลู่เหวย์เอนหลังพิงเบาะ นิ้วเคาะเข่าเบาๆ สองสามที เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
"เรื่องโรงงานต้องรีบแล้ว" เขาหันไปมองเยกาเตรีนา น้ำเสียงนุ่มต่ำ "ฤดูหนาวอีกไม่กี่เดือนก็จะมาแล้ว ต้องให้ทันเริ่มผลิตก่อนฤดูหนาว"
ฤดูหนาวในไซบีเรียมาเร็ว ปลายกันยายนพื้นดินก็เริ่มแข็ง ตุลาคมก็หนาวจนยื่นมือไม่ออก
พอเข้าฤดูหนาวการก่อสร้างก็ต้องหยุด หยุดทีก็เป็นครึ่งปี ช้าไม่ได้
เยกาเตรีนาครางรับในลำคอ หล่อนนั่งฝั่งหน้าต่าง มือหนึ่งเท้าขอบหน้าต่าง ยกขึ้นยันคาง สายตาทอดออกไปยังผืนแม่น้ำที่มืดมิดด้านนอก
แม่น้ำมอสโกไหลรินอย่างเงียบเชียบในราตรี ผิวน้ำสะท้อนแสงไฟสองฝั่ง ระยิบระยับ สั่นไหวไปมา
"ขอแค่อุปกรณ์ของคุณไม่ชักช้า" หล่อนว่า น้ำเสียงยังคงเป็นเชิงธุรกิจเหมือนเคย แต่จังหวะพูดช้ากว่าปกติ "ทางฉันไม่มีปัญหา"