ห้องสอบสวนชั้นล่างไม่ใหญ่โตนัก แค่ราวสิบกว่าตารางเมตร มีโต๊ะตัวหนึ่ง เก้าอี้สามตัว ผนังทาสีขาวที่ตอนนี้กลายเป็นสีเหลืองซีดแล้ว ตรงมุมห้องยังมีปูนกะเทาะออกสองก้อน เผยให้เห็นพื้นซีเมนต์ข้างใน
หลอดไฟนีออนส่งเสียง “หึ่ง ๆ” แสงสีขาวซีดส่องให้หน้าคนดูหมองคล้ำ
หน้าต่างปิดสนิท อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นคาวคละคลุ้ง อึดอัดจนหายใจไม่สะดวก
ตอนที่ลู่เหวย์ถูกพาตัวเข้ามา สีหน้าของเขาดูสงบนิ่งมาก
เขานั่งลงที่ฝั่งนี้ของโต๊ะ หลังตั้งตรง วางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่า กวาดสายตามองไปทั่วห้อง คล้ายกับนักท่องเที่ยวที่กำลังชมวิว ท่าทางสบายอารมณ์ ไม่เห็นเค้าความตึงเครียดเลย
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบหนุ่มคนนั้นปิดประตู นั่งลงตรงข้ามเขา วางสมุดบันทึกลงตรงหน้า คลายเกลียวฝาปากกาหมึกซึม นั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย ทำท่าเหมือนจะทำงานตามขั้นตอน
“ชื่อ!” เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความสงบหนุ่มไม่ดัง แต่จงใจกดให้ทุ้มลง พยายามแสร้งทำเป็นน่าเกรงขาม
“สวัสดีครับเพื่อนร่วมงาน ผมชื่อลู่เหวย์”
“อายุ”
ลู่เหวย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ที่อยู่ตรงหน้า นิ่ง ๆ พูดว่า “เพื่อนร่วมงานครับ คุณคงเข้าใจผิดแล้วมั้ง?
ผมมาขอคำปรึกษาเรื่องหนึ่ง คุณจะสอบสวนผมทำไม ผมไม่ได้ทำผิดอะไรนะ”
ตอนที่เขาพูด ใบหน้ามีแววบริสุทธิ์ใจ คิ้วขมวดเล็กน้อย เหมือนกับว่าตัวเองถูกรังแกแค่ไหน
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบหนุ่มตบโต๊ะฉาดหนึ่ง “เพี๊ยะ!” ดังขึ้นในห้องสอบสวนอันเงียบสงัด
เขาเบิกตากว้าง คางยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแข็งกร้าว “พูดความจริงมา! นายทำผิดหรือเปล่าไม่ใช่นายเป็นคนตัดสิน! ถามอะไรก็บอกมา ถ้าไม่ซื่อตรง ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”