เช้าตรู่ ที่ชั้นใต้ดินห้างสรรพสินค้า โจวหย่ากับหลานชุนเยี่ยนมาถึงแต่เช้าเพื่อเปิดร้าน
เพิ่งถึงหน้าประตู ก็เห็นซุนลี่อวิ๋น พนักงานใหม่ที่เพิ่งจ้างมา ยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว
ซุนลี่อวิ๋นเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดสิบเก้าปี วัยรุ่นใกล้เคียงกับหลานชุนเยี่ยน หน้าตาค่อนข้างสะสวย เวลายิ้มดูเป็นมิตรมาก นี่ก็เป็นเหตุผลที่โจวหย่าเลือกเธอ
แถมยังคล่องแคล่ว มาถึงก่อนโจวหย่าและหลานชุนเยี่ยนทุกวัน
เห็นซุนลี่อวิ๋น โจวหย่าก็ยิ้มพลางพูดว่า "ลี่อวิ๋นจ๊ะ ไม่ต้องมาเช้าขนาดนี้ก็ได้ เธอเข้างานตอนเจ็ดโมงกว่า นี่มาเช้าไปเกือบชั่วโมงแล้วนะ"
ซุนลี่อวิ๋นยิ้มซื่อๆ "ไม่เป็นไรค่ะ พี่โจวหย่า อยู่บ้านก็ว่างๆ เลยมาช่วยพวกพี่ทำนู่นทำนี่"
โจวหย่ายิ้ม "เด็กคนนี้ ซื่อจริงๆ เลย" ในใจตัดสินใจว่า พอสิ้นเดือน จะเพิ่มค่าแรงให้เธออีกหน่อย
ทั้งสามคนเข้าร้าน เริ่มจัดการข้าวของ
โจวหย่ากำลังใช้ไม้สอยแขวนเสื้อคลุมยีนส์ตัวใหม่ที่เพิ่งมาส่งขึ้นไปแขวนบนราวที่อยู่สูง มือเพิ่งยกขึ้นเหนือหัว จู่ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้วูบขึ้นมาในท้อง
เธอรีบวางไม้สอยพิงกำแพง เอามือปิดปาก หันหลังไป ขย้อนแห้งๆ สองที จนน้ำตาเล็ด
หลานชุนเยี่ยนกำลังนั่งเขียนใบเสร็จให้ลูกค้าอยู่หลังเคาน์เตอร์ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เห็นโจวหย่าก้มตัวพิงเคาน์เตอร์ หน้าซีด จึงรีบวางปากกาลงแล้วเดินเข้าไป
เธอยื่นมือไปตบหลังโจวหย่าเบาๆ สองสามที ขมวดคิ้วพูดว่า "พี่โจวหย่า ช่วงนี้เป็นแบบนี้บ่อยๆ เลยนะ ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเถอะค่ะ"
"ไม่เป็นไร แค่ท้องไม่ค่อยดี ไม่ใช่เรื่องใหญ่" โจวหย่ายืดตัวขึ้น ควักผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ามาเช็ดหางตา สะบัดมือ "สงสัยกับข้าวเย็นเมื่อวานซืนวางไว้นานไป เสียแล้ว"