โจวหย่านั่งยองๆ อยู่บนพื้น กำลังจัดเรียงเสื้อยีนส์ที่เพิ่งมาส่งใหม่ๆ พับเก็บทีละตัว วางเรียงบนชั้นอย่างเรียบร้อย มือไวมาก แต่ก็ประณีตมาก ทุกตัวถูกพับเป็นทรงเหลี่ยมเนี้ยบกริบ
เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีขาว รวบผมเป็นหางม้า บนหน้าผากมีเหงื่อซึมบางๆ แก้มแดงระเรื่อ ดูสดใสมีชีวิตชีวา
แต่มองดีๆ จะเห็นรอยคล้ำใต้ตาเป็นจางๆ เหมือนนอนไม่พอ
หลานชุนเยี่ยนกำลังดูแลลูกค้า ในมือถือกางเกงผู้ชายตัวหนึ่ง กำลังโบกไปมาอธิบายให้หญิงวัยกลางคนฟัง ปากก็พร่ำว่า “รุ่นนี้ขายดีที่สุดเลยนะคะ ผ้าหนา ทนทาน รูปทรงก็ได้มาตรฐาน” น้ำเสียงเชี่ยวชาญคล่องแคล่ว ต่างจากเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่แม้แต่พูดกับคนอื่นยังอายจนหน้าแดงราวกับเป็นคนละคน
ผมของเธอตัดสั้นลงเล็กน้อย ยาวแค่ติ่งหู ทัดไว้ข้างใบหู เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ดูทะมัดทะแมงขึ้นมาก
ในร้านยังมีหญิงสาวอีกคนที่ลู่เหวย์ไม่รู้จัก อายุราวยี่สิบต้นๆ ไว้ผมหางม้า ใส่ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ชุดเดียวกับทางร้าน กำลังช่วยลูกค้าลองเสื้อผ้า ท่าทางกระตือรือร้น มือเท้าคล่องแคล่ว
นี่คงเป็นผู้ช่วยที่โจวหย่าเพิ่งจ้างมาใหม่
ลู่เหวย์พิงขอบประตู ไม่ส่งเสียง มองดูเงียบๆ
แสงอาทิตย์จากหน้าต่างทางเดินสาดส่องลงบนตัวโจวหย่า เงาของเธอทอดลงบนพื้นเรียวยาว เงียบสงบ