คนรวยอย่างลู่เหวย์ อยากได้กรีนการ์ดอเมริกาก็ง่ายจะตาย
โดยเฉพาะปี 88 นี้ แค่ทุ่มเงินเป็นแสนเหรียญลงในกิจการในอเมริกา จ้างคนท้องถิ่นสักสองสามคน แล้วให้ทนายด้านการเข้าเมืองยื่นเอกสารให้ เรื่องทั้งหมดก็แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น
พวกการรอคิว การจัดสรรโควต้า หรือการสุ่มเลือกอะไรนั่น สำหรับคนที่มีเงินดอลลาร์เต็มกระเป๋าแล้ว กฎเกณฑ์สารพัดก็เหมือนกระดาษบางๆ ฉีกทิ้งได้สบายๆ
แล้วอีกอย่าง หนังสือเดินทางเขาเป็นของญี่ปุ่น เรื่องนี้ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ก็สองประเทศนี้มันใส่เสื้อตัวเดียวกันนี่นา
ลู่เหวย์ก็เลยโยนธุระนี้ให้เดวิดจัดการไปด้วยเลย
เดวิดทำงานเร็วมาก
ทางหุ้นเพิ่งเคลียร์เสร็จ เขาก็เอาข้อมูลของทนายด้านการเข้าเมืองมาวางตรงหน้าลู่เหวย์แล้ว
ตาแก่ยิวอายุห้าสิบกว่า ชื่อกรีนเบิร์ก ทำคดีเข้าเมืองในแมนฮัตตันมายี่สิบกว่าปี เชี่ยวชาญลูกค้าฐานะสูง
กรีนเบิร์กเปิดหนังสือเดินทางญี่ปุ่นของลู่เหวย์ ดูตัวเลขในบัญชีธนาคารกับเอกสารบริษัทที่เพิ่งจัดตั้ง แล้วถอดแว่นออก สายตาสีเทาอมฟ้าจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม