กินข้าวเสร็จ ลู่เหวย์ก็บอกลาทั้งสองคน
เขาลุกขึ้นยืน จับมือกับมิคาอิล แล้วก็ผงกหัวให้โหมวซานหนหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู
เพิ่งพ้นประตูร้านอาหาร ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนตามหลังมา ลู่เหวย์หันไปดู เห็นโหมวซานวิ่งตามมา ในมือกำนามบัตรไว้แน่น หอบแฮกๆ ยื่นมาตรงหน้า
“น้องลู่ อันนี้ถือไว้” โหมวซานยัดนามบัตรใส่มือลู่เหวย์ “กลับประเทศแล้ว ต้องติดต่อฉันมานะ ฉันมีธุรกิจตัวหนึ่ง การันตีรวยไม่มีขาดทุน เราสองคนคุยกันดีๆ”
ลู่เหวย์ก้มมองนามบัตร
พื้นขาวอักษรดำ ปั๊มชื่อ ‘โหมวซาน’ ประธานกลุ่มบริษัทโฮ่วเต๋อ ใต้ลงมาเป็นเบอร์โทรและที่อยู่
เขาเก็บนามบัตรเรียบร้อย สอดใส่กระเป๋ากางเกง ยิ้มจางๆ “ได้ กลับถึงจะติดต่อไป”
จะทำธุรกิจหรือไม่นั้นไว้คุยทีหลัง แต่เส้นสายมากหน่อยย่อมดีกว่า
โหมวซานผงกหัว “ดี พี่ชายไปดีนะ”
ลู่เหวย์ผงกหัว ตบกระเป๋าที่ใส่นามบัตรให้แน่น คร่อมมอเตอร์ไซค์ ตึ้กตั้กๆ ขี่ออกไป
มอสโคว์เดือนกรกฎาคม ลมยามพลบค่ำเย็นวาบๆ พัดใส่หน้าสบายใจยิ่งนัก
คนตามถนนเริ่มมาก บ้างถือขนมปัง บ้างถือดอกไม้ บ้างจูงลูก เดินช้าๆ ต้วมเตี้ยม
กลับมาถึงบ้านพักของคาริน่า ลานบ้านเงียบสนิท
ลู่เหวย์เข็นมอเตอร์ไซค์เข้าชายคา แล้วเดินเข้าบ้าน
ห้องรับแขกยังเป็นอย่างตอนออกไป เขาเปลี่ยนรองเท้า เอนตัวดูโทรทัศน์บนโซฟา พอถึงเวลาบ่ายสี่ห้าโมง ลู่เหวย์ก็มุดเข้าครัว
หยิบเนื้อ มันฝรั่ง หัวหอม หัวไชเท้า แล้วก็อาหารทะเลจากห้วงมิติออกมา
เขาล้างมือ สวมผ้ากันเปื้อน เริ่มลงมือ