เมื่อได้ยินว่าลู่เหวย์จะไปพรุ่งนี้ มีดและส้อมในมือของคาริน่ากระทบกับจานกระเบื้องเบา ๆ เกิดเสียงดังกริ๊ง
เธอหลุบตาลง แล้วส่งเสียง "อืม" เบา ๆ จากลำคอ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร
จากนั้นก็วางมีดและส้อม ยกแก้วไวน์ขึ้น ชนก้นแก้วกับโต๊ะอย่างหนักแน่น แล้วเงยหน้าขึ้นพูดกับลู่เหวย์ว่า "ขอให้คุณเดินทางราบรื่น"
ลู่เหวย์ชะงักไปเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ปกติเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง คาดไม่ถึงว่าจะพูดคำสุภาพเช่นนี้ได้
เขายกแก้วขึ้น ชนกับแก้วของเธอเกิดเสียงดังกริ๊ง
"ขอบคุณ"
ทั้งสองคนเงยหน้าดื่มจนหมดแก้วในรวดเดียว
ลู่เหวย์เพิ่งวางแก้วลงบนโต๊ะ คาริน่าก็ยื่นมือไปคว้าขวดไวน์ขึ้นมา เหล้าองุ่นสีแดงเข้มไหลรินลงในแก้วของเขาอีกครั้ง ทิ้งรอยเหนียวข้นไว้
"มา ดื่มอีกแก้ว"
ลู่เหวย์มองเธอแวบหนึ่ง ไม่ถามอะไรมาก ยกแก้วขึ้น "หมดแก้ว"
"อีกแก้ว"
"หมด"
ดื่มติดต่อกันห้าหกแก้วอย่างนี้ ไวน์แดงหนึ่งขวดก็ถึงก้น
แก้มทั้งสองข้างของคาริน่ามีสีชมพูจาง ๆ ลอยขึ้นมา ราวกับหิมะบางต้องแสงอาทิตย์อัสดง แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงสดใส จ้องมองคนตรง ๆ ไม่มีอาการเมาเลย
ลู่เหวย์ยิ่งแล้วใหญ่ สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย ราวกับที่ดื่มลงไปเมื่อครู่คือน้ำเปล่าเย็น ๆ
ร่างกายที่ผ่านการเสริมพลังจากห้วงมิติ ต่อให้ดื่มอีกหนึ่งลังก็ไม่ทำให้เขาเมาได้
"ฉันจะไปเอาอีกขวด" คาริน่ายันโต๊ะลุกขึ้น กระโปรงพัดพาเอาสายลมวูบหนึ่ง